Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Raul Gonzalez: Το ένδοξο τέλος μιας χρυσής καριέρας

Eίκοσι ένα χρόνια πριν. Ο Ραούλ έχει μόλις κλείσει τα 17 του και ο προπονητής του Χόρχε Βαλντάνο τον βάζει βασικό στο ντέρμπι της Μαδρίτης με την Ατλέτικο. Είναι μόλις η δεύτερη συμμετοχή του με τη Ρεάλ και φροντίζει να τη χαρεί. Πρώτα κερδίζει ένα πέναλτι, στη συνέχεια δημιουργεί ένα γκολ και μετά, στο 36ο λεπτό, συμβαίνει το εξής: η μπάλα κινείται στο γρασίδι με αντίθετη φορά από τον ίδιο, συναντά το αριστερό του πόδι, παίρνει μια φαλτσαριστή, ψηλοκρεμαστή τροχιά και καταλήγει στα δίχτυα. Αυτό που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τότε ήταν ότι με μικρές παραλλαγές εκείνο το γκολ, το πρώτο του, θα το παρακολουθούσαμε τα επόμενα χρόνια άλλες 430 φορές.
α περίτεχνα τελειώματα των φάσεων του αριστεροπόδαρου επιθετικού αποτέλεσαν μέρος της ιστορίας του σύγχρονου ποδοσφαίρου και ο Ραούλ Γκονθάλεθ Μπλάνκο εξελίχθηκε μέσα σε δύο δεκαετίες σε μύθο του αθλήματος. Τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε από το προσκήνιο παίζοντας μπάλα με την Αλ Σάαντ του Κατάρ και τον Κόσμο της Νέας Υόρκης - εκεί θα βρίσκεται μέχρι τις 11 Νοεμβρίου. Οπως ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα, με το τέλος του αμερικανικού πρωταθλήματος, στα 38 του χρόνια, θα βάλει και ο ίδιος μια τελεία στην τεράστια επαγγελματική του καριέρα.

Το αριστερό του πόδι

Η ειρωνεία είναι ότι ο Ραούλ, που αναδείχθηκε από τη Ρεάλ, μεγάλωσε ως φανατικός οπαδός της Ατλέτικο και όχι των μερένγκες. Στις δικές της ακαδημίες έμαθε ποδόσφαιρο και μάλιστα εξελισσόταν σε μεγάλο σταρ της δεύτερης ομάδας, μέχρι που ο τότε πρόεδρος των «ροχιμπλάνκος», ο Χέσους Χιλ, αποφάσισε για λόγους οικονομίας να βάλει λουκέτο στα τμήματα υποδομής. Η Ρεάλ «υιοθέτησε» τον νεαρό Μαδριλένο και στο πρόσωπό του βρήκε τον άνθρωπο που την επανέφερε στην κορυφή, βοηθώντας την να κατακτήσει έξι πρωταθλήματα και τρία Τσάμπιονς Λιγκ. Γύρω από αυτόν, ο Φλορεντίνο Πέρεθ έχτισε τους περίφημους «γκαλάκτικος», μια all star ομάδα που στελεχώθηκε με τους Ζιντάν, Φίγκο, Μπέκαμ, Ρομπέρτο Κάρλος, Ρονάλντο. «Η Ρεάλ αγοράζει όλους αυτούς τους παίκτες, αλλά πιστεύω ότι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο είναι ο Ραούλ», είπε το 2003 ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον, παραμονές ενός αγώνα της Γιουνάιτεντ με τη «βασίλισσα».

Η αλήθεια είναι ότι ο Ραούλ έκανε πολύ καλά κυρίως ένα πράγμα: σκόραρε. Ιστορικά είναι ελάχιστοι οι σέντερ φορ που είχαν τη δική του συνέπεια και διαχρονικότητα. Καθαρά τεχνικά, αυτό που τον χαρακτήριζε ήταν η άνεση με την οποία χειριζόταν την μπάλα με το αριστερό του πόδι, η καμπύλη που της έδινε στέλνοντάς την στα δίχτυα. Περίφημη βέβαια ήταν και η κοφτή, εσωτερική ντρίπλα με την οποία κέρδιζε χώρο - ένα από τα πιο διάσημα γκολ του ήταν εκείνο κόντρα στη Βάσκο ντε Γκάμα, στον τελικό του Διηπειρωτικού το 1998, όταν προσποιούμενος με αυτόν τον τρόπο εξουδετέρωσε κατά σειρά δύο αντιπάλους αμυντικούς. Ενα χρόνο αργότερα παντρεύτηκε τη νικήτρια των καλλιστείων της Μαδρίτης, τη Μάμεν Σανθ, στην οποία στο εξής θα αφιέρωνε ανεξαιρέτως κάθε γκολ που πετύχαινε, φιλώντας με θρησκευτική ευλάβεια τη βέρα στο δεξί του χέρι, ένας πανηγυρισμός-σήμα κατατεθέν του. Με τη Σανθ έχουν αποκτήσει πέντε παιδιά, τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι.

Μετά τη Ρεάλ

Αν μπορούσε, θα τελείωνε την καριέρα του στο Σαντιάγο Μπερναμπέου. Αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς. Το 2010 ο Ζοζέ Μουρίνιο έφτασε στη Μαδρίτη για να φτιάξει μια νέα εκδοχή των «γκαλάκτικος» και ενημέρωσε τον 33χρονο επιθετικό ότι ο χρόνος συμμετοχής του θα ήταν περιορισμένος. Ο Ραούλ δεν ήταν έτοιμος να συμβιβαστεί με ένα ρόλο κομπάρσου και προτίμησε να αποχωρήσει από το κλαμπ. Με δάκρυα στα μάτια ανακοίνωσε την απόφασή του και μαζί του έκλαψε όλη η Μαδρίτη. Είχε φορέσει τη φανέλα της Ρεάλ 741 φορές - περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο. Ακολούθησαν δύο εξαιρετικές σεζόν με τη Σάλκε, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το γερμανικό Κύπελλο και την οδήγησε σε έναν ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Δύο σεζόν που κρίθηκαν αρκετές ώστε να αποσυρθεί, τιμής ένεκεν, η φανέλα με το «7».

Ο Ραούλ παράλληλα έκανε και μια σπουδαία καριέρα με την Εθνική Ισπανίας, συμμετέχοντας σε τρία Παγκόσμια και δύο Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, την περίοδο όμως που η χώρα του ήταν ακόμα φτωχός συγγενής των μεγάλων δυνάμεων. Στάθηκε πολύ άτυχος στο σημείο αυτό, καθώς δεν συνέπεσε με την έλευση της φοβερής γενιάς του ισπανικού ποδοσφαίρου, που μεσουράνησε τα χρόνια που ακολούθησαν. Η 102η και τελευταία συμμετοχή του με την εθνική ομάδα ήταν λίγο πριν από το Euro του 2008, από το οποίο έμεινε εκτός αποστολής λόγω της ανανέωσης που επιχειρούσε ο Λουίς Αραγονές. Η Ισπανία κατέκτησε το τρόπαιο χωρίς αυτόν, όπως κατέκτησε και το Μουντιάλ του 2010 και το Euro του 2012. 

Ηταν, επίσης, άτυχος επειδή η περίοδος που ακολούθησε τα χρόνια της δικής του ακμής εξελίχθηκε σε εποχή των ρεκόρ και των εμμονικών ατομικών επιδόσεων, με αποτέλεσμα σταδιακά να εκτοπιστεί από όλες τις λίστες στις οποίες είχε βρεθεί στην κορυφή. Ο Νταβίντ Βίγια τον διαδέχθηκε ως αρχισκόρερ της εθνικής ομάδας, ενώ αργότερα αμφότεροι οι Λιονέλ Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο τον άφησαν πίσω στον διαχρονικό πίνακα των σκόρερ του Τσάμπιονς Λιγκ. Μάλιστα ο Πορτογάλος τού «έκλεψε» άλλο ένα ρεκόρ, καθώς από την περασμένη εβδομάδα πέτυχε το υπ’ αριθμόν 324 γκολ με τη φανέλα της Ρεάλ - επίδοση που ξεπερνά κατά ένα τα τέρματα που είχε πετύχει ο Ραούλ. Ωστόσο, βλέποντας πλέον την καριέρα του ολοκληρωμένη, εντοπίζουμε μια μικρή στατιστική λεπτομέρεια που έχει τη δική της σημασία και μας βοηθάει κάπως να συμπληρώσουμε την εικόνα που αφήνει πίσω του ο Μαδριλένος επιθετικός: σε 21 χρόνια καριέρας δεν αντίκρισε ποτέ την κόκκινη κάρτα. Δεν τσακώθηκε, δεν γκρίνιαξε, δεν φώναξε, δεν υπήρξε ποτέ αντιαθλητικός, δεν ενόχλησε κανέναν. Φεύγει από τα γήπεδα ένας κύριος, μια ευγενική παρουσία, ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε πολύ. Ενας από τους καλύτερους.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου