ΚΟΣΜΟΣ

Κάλλιστον κόσμος, ποίημα γαρ θεού. - Θαλής ο Μιλήσιος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο άνθρωπος φύσει πολιτικόν ον. - Αριστοτέλης

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Τραπεζίτης είναι αυτός που σου δανείζει μια ομπρέλα όταν έχει ήλιο και σου τη ζητά πίσω τη στιγμή που θα αρχίσει να βρέχει. - Mark Twain

ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Το σημαντικό πράγμα είναι να μην σταματήσεις να κάνεις ερωτήσεις. Η περιέργεια έχει τον λόγο της που υπάρχει. - Albert Einstein

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Όταν δεν είναι κανείς να σε λυπηθεί ή να ζητωκραυγάσει για σένα, αυτή είναι η στιγμή που γίνεσαι παίκτης. - Ανώνυμος

ΓΝΩΜΕΣ

Οι απόψεις μας γίνονται σταθερές από τη στιγμή που σταματάμε να σκεφτόμαστε. - Ernest Renan

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του. - Γιάννης Ρίτσος

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Η παιδεία βοηθά την ανάπτυξη

Ο ​​ συντηρητικός Γάλλος φιλόσοφος Λουκ Φερί είχε ένα ενδιαφέρον σκεπτικό όταν αποδομούσε τις εκπαιδευτικές καινοτομίες που προέκυψαν από την εμπειρία του γαλλικού Μάη. Στον διάλογο που έκανε με τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ διά του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» (με αφορμή τα σαραντάχρονα της εξέγερσης) ο Λουκ Φερί εξηγούσε: «Η “νέα παιδαγωγική” του 1968 προκρίνει τις καινοτόμους μεθόδους, τις παιδαγωγικές ασκήσεις που καλλιεργούν την εφευρετικότητα, τον αυθορμητισμό, τη δημιουργικότητα του παιδιού. Φυσικά οι προθέσεις είναι αγαθότατες. Απλώς ξεχάσαμε πως ορισμένα πράγματα (όπως η γλώσσα, η πολιτικότητα) δεν είναι δυνατό παρά να παραδοθούν στο παιδί ως τμήμα μιας παράδοσης. (...) Πιστέψαμε ότι για να εργασθούν τα παιδιά, θα έπρεπε πρώτα να τους κινήσουμε το ενδιαφέρον. Προσπαθήσαμε να γοητέψουμε τα παιδιά, να τα “αγκιστρώσουμε” μέσω ενός είδους “παιδαγωγικής της σαγήνευσης”: επιχειρήσαμε να προσελκύουμε πρώτα τα παιδιά, και μετά να τα βάλουμε να δουλέψουν. Η θέση μου είναι πως τα πράγματα συμβαίνουν ανάποδα: Πρώτα δουλεύουμε, μετά ενδιαφερόμαστε για το αντικείμενο της εργασίας μας. Επιπλέον, δυστυχώς, δεν γίνεται να υπάρξει γνώση χωρίς κόπο».

Είναι λογικό το σκεπτικό του Λικ Φερί. Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να αγαπήσει το διάβασμα, αν δεν διαβάζει ήδη· δεν μπορείς να σαγηνεύσεις κάποιον στη γνώση, αν ήδη δεν γνωρίζει περί γνώσης· δεν μπορεί να πεισθεί για την αξία της εκπαίδευσης, αν δεν είναι ήδη στοιχειωδώς εκπαιδευμένος. Και αυτό επίσης είναι το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της δημόσιας εκπαίδευσης.

Κάποιοι υπερφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι η παιδεία είναι σαν όλα τα άλλα αγαθά τα οποία πρέπει να παράγει η αγορά χωρίς κρατική παρέμβαση, ούτε καν τη στρέβλωση που δημιουργούν οι δημόσιες δομές εκπαίδευσης. Γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να αποσυρθεί το κράτος και να λειτουργήσει η αγορά των «σπουδαστικών δανείων». Η εκπαίδευση είναι σαν όλες τις άλλες επενδύσεις: Κάποιος δανείζεται, επενδύει το δάνειό του σε εκπαιδευτικές υπηρεσίες και από την απόδοση αποπληρώνει το αρχικό κεφάλαιο.

Φαύλος κύκλος

Αυτή η «τέλεια αγορά» θα ήταν ιδανική εάν δεν προϋπέθετε τέλεια πληροφορημένους πολίτες, ήτοι εκπαιδευμένους πολίτες. Συνεπώς δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος και κάτι περισσότερο. Οπως σημειώνει ο Γάλλος οικονομολόγος Philippe Aghion, κάποιος «θα χρειαστεί να δανειστεί από την πιστωτική αγορά. Η τελευταία όμως είναι γνωστό ότι έχει ατέλειες και οι τράπεζες πάντα θα διστάζουν να χορηγήσουν δάνεια στους νεοεισερχόμενους και επειδή δεν τους γνωρίζουν και επειδή εκείνοι δεν έχουν σπουδαία πράγματα να βάλουν ως εγγύηση». Σ’ αυτό υπάρχει κι ένα κλασικό παράδειγμα. Με διαγνωσμένη την ασθένεια του Στίβεν Χόκινγκ, ποιος νουνεχής τραπεζίτης θα έπαιρνε το ρίσκο να τον δανείσει ώστε να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να κάνει τα μεταπτυχιακά, όταν δεν ήταν σίγουρος ότι θα ζήσει; Από την πλευρά της ιδιωτικής οικονομίας το ρίσκο της επένδυσης ήταν τεράστιο και οι πιθανότητες απόδοσης του κεφαλαίου μηδαμινές. Η «δημόσια σπατάλη», όμως, σ’ αυτή την περίπτωση αποδείχθηκε ευεργετική για τη Βρετανία και την ανθρωπότητα.

Από την άλλη, η παιδεία έχει ευρύτερα πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Δεν είναι μόνο ότι διά αυτής μεταλαμπαδεύονται οι αξίες μιας κοινωνίας και οι βασικές δεξιότητες του πολίτη. Και από καθαρά οικονομική σκοπιά αν το δούμε, η δημόσια επένδυση στην παιδεία βοηθά στην αναζωογόνηση της οικονομίας και στην αύξηση της παραγωγικότητας. Ειδικά τώρα που το βασικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ώριμων οικονομιών της Δύσης είναι η παραγωγή νέας γνώσης.

Μιλώντας τον περασμένο Ιούνιο στο Μέγαρο Μουσικής (στο πλαίσιο των διαλέξεων που κάνει το ΙΟΒΕ με τίτλο «Ευρώπη, οικονομία και ανάπτυξη»), ο Philippe Aghion υποστήριξε ότι στη μεταπολεμική περίοδο η Ευρώπη αναπτύχθηκε διά της μίμησης. Οι οικονομίες μεγεθύνθηκαν με βάση τεχνολογίες άλλων, όπως γίνεται τώρα στις αναπτυσσόμενες χώρες. «Από το 1945 μέχρι το πρώτο πετρελαϊκό σοκ είχαμε μεγαλύτερη ανάπτυξη από τις ΗΠΑ και μικρότερη ανεργία, αλλά στο πλαίσιο της οικονομίας που προσπαθούσε να φτάσει στα επίπεδα των ΗΠΑ... Οταν έχεις μια οικονομία που βρίσκεται πολύ μακριά από τα τεχνολογικά σύνορα της ανθρωπότητας, το λογικό είναι να αναπτύσσεσαι διά της μίμησης. Αυτό κάνει σήμερα η Κίνα, αλλά ήδη σκέφτονται το επόμενο στάδιο».

«Eξυπνο κράτος»

Για τον Aghion, οι οικονομίες της Δύσης δεν μπορούν παρά να γίνουν οικονομίες βασισμένες στην καινοτομία. Γι’ αυτό λοιπόν χρειάζεται ένα διαφορετικό και «έξυπνο κράτος» που θα προωθεί την καινοτομία, αντί να πνίγει τις πρωτοβουλίες των ατόμων. Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό κράτος πρόνοιας. Η βιομηχανική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται όπως παλιά· σε μια οικονομία όπου οι νέες επιχειρήσεις πρέπει να αντικαθιστούν διαρκώς τις παλιές, η πολιτική των «εθνικών πρωταθλητών» είναι καταστροφική. Από την άλλη, οι αντικυκλικές πολιτικές του κράτους δεν μπορούν να έχουν ως βάση τα οικονομικά της ζήτησης (όπως είναι και το πάνδημο ελληνικό αιτούμενο) αλλά τα οικονομικά της προσφοράς. Σε περιόδους ύφεσης αντί να ενισχύονται τα εισοδήματα, πρέπει να ενισχύεται διαρκώς η καινοτομία των επιχειρήσεων. Αν η έρευνα ακολουθήσει τον οικονομικό κύκλο και σε περίοδο ύφεσης σταματήσει, τότε καταστρέφεται ολοσχερώς. «Στη Γαλλία έχουμε δομικό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το πρόβλημα της Γαλλίας δεν αφορά τη ζήτηση. Είναι ότι η οικονομία της δεν είναι αρκετά παραγωγική έτσι ώστε οι Γάλλοι να προτιμούν τα εισαγόμενα προϊόντα έναντι των γαλλικών. Φυσικά θα κρατήσεις τους αυτόματους σταθεροποιητές της οικονομίας... αλλά είναι επίσης σημαντικό να εξασφαλίσεις ότι οι επιχειρήσεις θα διατηρήσουν την επένδυση στην έρευνα και την τεχνολογία ακόμη και σε περιόδους ύφεσης».

Το ίδιο όμως ισχύει και για τους ανθρώπους. Ενώ το παλιό κράτος πρόνοιας χρειαζόταν για να συμπληρώνει τα εισοδήματα των ανθρώπων που είχαν δουλειά, το νέο κράτος πρόνοιας πρέπει να λάβει υπόψη του τη «δημιουργική καταστροφή» που απορρέει από την οικονομία της καινοτομίας. «Χρειάζεται ένα σύστημα διαρκούς επανεκπαίδευσης των ατόμων που οι εξελίξεις της οικονομίας αφήνουν απ’ έξω, έτσι ώστε να ενταχθούν πάλι στην αγορά εργασίας».

Σύμφωνα με τον Philippe Aghion, υπάρχουν τέσσερις άξονες για να προχωρήσει μια οικονομία βασισμένη στην καινοτομία: 1) Μεγαλύτερες επενδύσεις στην ανώτατη παιδεία, αλλά με ένα σύστημα ανεξάρτητων από το κεντρικό κράτος πανεπιστημίων. 2) Πλήρης απελευθέρωση της αγοράς αγαθών. 3) Πλήρης απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, αλλά με συστήματα ευασφάλειας (flexicurity) σαν αυτό της Δανίας. «Οσο πιο κοντά είναι μια οικονομία στα τεχνολογικά σύνορα της ανθρωπότητας, τόσο πιο ευέλικτη αγορά εργασίας πρέπει να έχει. Είναι σημαντικό να μπορούν οι επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν και απολύουν εύκολα. Και γι’ αυτό χρειάζεται ένα καλό κρατικό σύστημα εκπαίδευσης και επανεκπαίδευσης. Αυτή είναι η σημαντική μεταρρύθμιση που δεν κάνει η Γαλλία. Αυτό έκαναν επιτυχώς η Δανία, η Γερμανία, η Σουηδία. 4) Η χρηματοδότηση των καινοτόμων επιχειρήσεων απαιτεί μεγάλο ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό τομέα, επειδή η καινοτομία έχει ρίσκο, το οποίο το κράτος δεν μπορεί να πάρει.

Αν κοιτάξουμε την ιστορία της τελευταίας τεχνολογικής επανάστασης, που είναι η πληροφορική, θα δούμε ότι γεννήθηκε σε μια χώρα που έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο Philippe Aghion. Εχει απελευθερωμένη αγορά, στην οποία μπόρεσαν να ανοιχτούν άνθρωποι σαν τον Μπιλ Γκέιτς, τον Στιβ Τζομπς, μαζί με χιλιάδες άλλους που δοκίμασαν και πέτυχαν ή απέτυχαν. Ολοι αυτοί όμως ήταν παιδιά της μεσαίας τάξης, στα οποία το δημόσιο σύστημα παιδείας έδωσε τα πρώτα εφόδια έτσι ώστε να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους και να εμπλουτίσουν την κοινωνία με τα προϊόντα τους.
Ιnfo

• Philippe Aghion, Alexandra Roulet, «Ο νέος ρόλος του κράτους. Για μια ανανεωτική σοσιαλδημοκρατία», εκδ. Πόλις.

• Philippe Aghion, «Ανάπτυξη, Καινοτομία και το “Ευφυές κράτος”», μαγνητοσκοπημένη διάλεξη http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewlecture.aspx? LectureID=1490
του Πάσχου Μανδραβέλη

Συνιστώσα Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού;

Η ​​αλήθεια είναι ότι «ορισμένες θέσεις του κ. Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται κοντά στις θέσεις του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού με κοινωνικό πρόσωπο», όπως υπονόησε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο πρώην υπουργός κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Οχι όμως στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό του ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή (ο οποίος μέχρι το 1980 κρατούσε χαμηλά τα δημοσιονομικά ελλείμματα), αλλά του κ. Κώστα Καραμανλή που ασπαζόταν τον «α λα Γκρέκα Κεϊνσιανισμό». Αυτός συνοψίζεται στο δόγμα «σκόρπα λεφτά στον αέρα και περίμενε να μαζευτούν πίσω». Αυτό έκανε η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή, όταν εκτίναξε το έλλειμμα στο 15,6% και η παρτίδα δεν σωζόταν ούτε με θαύμα. Αυτή είναι και η «μαγική συνταγή» του ΣΥΡΙΖΑ για την... έξοδο από την κρίση.

Υποστηρίζεται από πολλούς ότι ο πρώην πρωθυπουργός προειδοποίησε τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς -και ειδικά τον διάδοχό του κ. Γιώργο Παπανδρέου- για την οικονομική κρίση και δεν εισακούστηκε. Αυτό είναι αληθές: προειδοποίησε, αλλά όχι μόνο δεν έκανε τίποτε αλλά διόγκωσε τα ελλείμματα ακόμη περισσότερο. Να θυμηθούμε ότι μόνο το κρίσιμο έτος της χρεοκοπίας, (2009) η κυβέρνησή του: έδωσε 500 εκατομμύρια στους αγρότες μετά από τρεις μέρες κινητοποιήσεων· το Δημόσιο προσέλαβε παρατύπως άνω των 45.000 με το σύστημα Stage· έκανε μέχρι και το Μετρό για πρώτη φορά στην ιστορία του ζημιογόνο, αφού -όπως απέδειξε η μετέπειτα έρευνα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή- έγιναν μέσα στο 2009 154 προσλήψεις χωρίς διαγωνισμό (οι 62 από αυτές έγιναν την προηγουμένη της προκήρυξης των εκλογών). Το μόνο προσόν που είχαν οι προσληφθέντες ήταν ότι τα βιογραφικά τους έφυγαν με φαξ από το γραφείο του κ. Γιώργου Σουφλιά. Επομένως, τα περί «υπευθυνότητας» είναι απλές μπαρούφες· ο κ. Καραμανλής προειδοποιούσε ρητορικώς και η κυβέρνησή του σπαταλούσε αφειδώς.

Για να μην είμαστε άδικοι με τον πρώην πρωθυπουργό πρέπει να πούμε ότι όλες οι κυβερνήσεις σπαταλούσαν όσο μπορούσαν. Με μία διαφορά: ακόμη και ο «μέγας ανοιχτοχέρης» Ανδρέας Παπανδρέου, όταν είδε τα νούμερα να κοκκινίζουν, έκανε ένα -έστω κουτσό, λειψό- σταθεροποιητικό πρόγραμμα. Την περίοδο 2007-2009, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του πολιτικού συστήματος που η χώρα όδευε προς τον γκρεμό και η κυβέρνηση αντί να πατήσει φρένο στις δαπάνες πάτησε γκάζι. Από την άλλη μεριά βέβαια, αυτή είναι η μεγαλύτερη συμβολή του κ. Καραμανλή στην ελληνική ιστορία: όξυνε τόσο πολύ τις υπαρκτές παθογένειες που αναγκαστήκαμε να τις δούμε. Εστω διά της χρεοκοπίας...

Σε άλλες χώρες ισχύει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Παθαίνουν, αλλά τουλάχιστον μαθαίνουν. Στην Ελλάδα ένας δευτεραγωνιστής της ελληνικής χρεοκοπίας πυροβολούσε την περασμένη εβδομάδα τον αγγελιαφόρο. Ο κ. Κώστας Μαρκόπουλος (υπουργός Τουρισμού την εποχή του η χώρα επιτάχυνε προς τον γκρεμό) επιτέθηκε στον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέα Γεωργίου κατηγορώντας τον για διόγκωση του ελλείμματος το 2009, ασχέτως αν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η Eurostat δέχεται δίχως αμφισβητήσεις και αστερίσκους τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Εκτός αυτού υπάρχει και η απόφαση κόλαφος του Ευρωκοινοβουλίου για την περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή στο οποίο αναφέρεται ότι στα «αίτια της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα συγκαταλέγονται και οι στατιστικές απάτες κατά τα έτη προ του 2010» (13.4.2014).

Με αυτές τις απάτες και λαθροχειρίες η Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δεν ασχολείται. Αντιθέτως, κάποιος εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη για τα πραγματικά στοιχεία του ελλείμματος και του χρέους του 2009, τα οποία ορθώς παρατήρησε ο κ. Γεωργίου «σύμφωνα με τις αλλεπάλληλες πιστοποιήσεις της Eurostat, ΔΕΝ περιέχουν λαθροχειρίες και ΔΕΝ εξαπατούν τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους χρήστες τους ανά την Ευρώπη και τον κόσμο».
του Πάσχου Μανδραβέλη
Πηγή

ΗΠΑ: Σε κρίσιμη κατάσταση τα δύο κορίτσια που πυροβολήθηκαν από συμμαθητή τους

 Oι συγγενείς του εφήβου στην πολιτεία της Ουάσιγκτον που κατηγορείται ότι άνοιξε πυρ μέσα στο σχολείο του δήλωσαν ότι ζουν έναν «εφιάλτη» και προσπαθούν να κατανοήσουν γιατί το παιδί επιτέθηκε εναντίον των δύο εξαδέλφων του και φίλων του προτού αυτοκτονήσει.

Ένα κορίτσι σκοτώθηκε και 4 άλλοι μαθητές τραυματίστηκαν σοβαρά στο περιστατικό με τους πυροβολισμούς μέσα στην καφετέρια του λυκείου Μέρισβιλ- Πίλτσακ, στο βόρειο Σιάτλ.

Η αστυνομία δεν έχει επίσημα αναγνωρίσει το δράστη, ωστόσο μέλη της οικογένειάς του δήλωσαν χθες στο πρακτορείο Ρόιτερς ότι πρόκειται για τον 14χρονο Τζέιλεν Φράιμπεργκ. Οι συγγενείς επίσης γνωστοποίησαν ότι τα αγόρια που τραυματίστηκαν είναι ξαδέλφια του, ο Νέιτ Χατς και ο Άντριου Φράιμπεργκ.

«Νιώθω μεγάλη σύγχυση, είναι σα να ζω έναν εφιάλτη» είπε ο Πόλα Χατς Σατιάκουμ, 49 ετών, η θεία του ενός εφήβου και συγγενής των άλλων δύο.

Η ίδια επισήμανε ότι «δεν είχαν καμία ένδειξη» ότι υπήρχαν προβλήματα μεταξύ των παιδιών πριν από το περιστατικό.

Ο Μπράντον Χατς, 26 ετών, εξάδελφος των παιδιών, περιέγραψε ότι οι τρεις έφηβοι ήταν οι καλύτεροι φίλοι που ζούσαν στην ίδια γειτονιά, κοντά στο Μέρισβιλ.

«Ο Νέιτ και ο Τζέιλεν και ο Άντριου μεγάλωσαν μαζί» τόνισε ο Χατς.

«Πήγαιναν ο ένας στο σπίτι του άλλου τα Σαββατοκύριακα, μετά το σχολείο, και έπαιζαν παιχνίδια, συμμετείχαν σε αθλητικές δραστηριότητες».
«Εξ όσων εγώ γνωρίζω ήταν όλοι τους ευφυή παιδιά, με μέλλον» υπογράμμισε.

«Είναι πολύ δύσκολο. Δε γνωρίζω γιατί αυτό συνέβη. Άκουσα τις φήμες, αλλά απλά θέλω να μάθω την αλήθεια» προσέθεσε ο ίδιος.
Οι ερευνητές της αστυνομίας δηλώνουν ότι δεν έχουν ακόμα διευκρινίσει τα κίνητρα του 14χρονου.

Το περιστατικό προκάλεσε σοκ στην κοινότητα των γηγενών Αμερικανών και ευρύτερα στο Μέρισβιλ, μια πόλη 63.000 κατοίκων, ενώ πολλοί εκφράζουν δυσπιστία για το γεγονός ότι ο Φράιμπεργκ είναι ο δράστης.

«Ο Τζέιλεν ήταν πάντα εξωστρεφής, ήταν ένας αθλητής» δήλωσε ο Μπράντον Χατς.
«Ήταν ένα αστείο παιδί, επίσης, ευφυολόγος».

Ωστόσο υπήρξαν ενδείξεις ότι κάτι κακό συνέβαινε. Οι συμμαθητές του και πολλοί γονείς είπαν ότι ο Φράιμπεργκ είχε πρόσφατα έρθει σε αντιπαράθεση με ένα άλλο παίκτη του ράγκμπι στο γήπεδο.

Η Ρεμπέκα Κούλεϊ, ο γιος της οποίας παίζει αμερικανικό ποδόσφαιρο με τον Φράιμπεργκ, επισήμανε ότι ο 14χρονος τσακώθηκε με έναν άλλο συμπαίκτη του καθώς μίλησε υποτιμητικά για εκείνον κατά τη διάρκεια της προπόνησης.

«(Ο Τζέιλεν) έσπασε τη μύτη του παιδιού» είπε ο Κούλεϊ.

Υπάρχουν επιπλέον ενδείξεις στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης ότι τον 14χρονο διακατείχε ένα αίσθημα απογοήτευσης.
Ένας εργαζόμενος στο σχολείο που ζήτησε να μην κατονομαστεί και μία φίλη ενός από τα κορίτσια που τραυματίστηκαν υποστήριξαν ότι ένα κορίτσι είχε απορρίψει τον Φράιμπεγκ.

«Τον άκουσα να της ζητά να βγουν και εκείνη τον απέρριψε και έβγαινε με τον ξάδελφό του» είπε η Μπέλα Παντζέλι, μια μαθήτρια που πηγαίνει σε άλλο σχολείο, φίλη ενός από τα κορίτσια που τραυματίστηκαν.

Πηγή

Νέες εικόνες και σχεδιάγραμμα μάχης από το «Hobbit: The Battle of the Five Armies»

Η New Line έδωσε στη δημοσιότητα (δια μέσου Entertainment Weekly) δύο νέες φαντασμαγορικές εικόνες μάχης από το «Hobbit: The Battle of the Five Armies», καθώς και ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα του πως θα εξελιχθεί αυτή.

Σφοδρότατη μετωπική σύγκρουση φορτηγών έξω από τη Θεσσαλονίκη!

Μόνο ως θαύμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το ότι από το συγκεκριμένο σκηνικό και όπως αυτό αποτυπώνεται στο οπτικό υλικό, βγήκαν όλοι απολύτως υγιείς.