Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Συνέντευξη από τον Δημήτρη Μακαλιά

Του Θοδωρή Γκαλμπένη

Ο Μπράντο Μάρλον είπε πως «ηθοποιός είναι αυτός, που όταν δεν μιλάς γι' αυτόν, δεν ακούει». Αυτά τα λόγια μού ήρθαν στο νου, όταν πλέον είχα την εικόνα του Δημήτρη Μακαλιά στο μυαλό μου και λίγο πριν αποφασίσω να του ζητήσω να μου παραχωρήσει συνέντευξη. Ο Δημήτρης, κυρίες και κύριοι, δημιουργεί μια φυσική μουσική με το σώμα του. Σμιλεύει τη μάσκα του με την εσωτερική του φλόγα. Μεταφράζει τη δημιουργία σε ζωή. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι δύσκολο να συμπεριφέρεται κανείς με υποκρισία, ναδείχνει στους άλλους ψεύτικα συναισθήματα, αλλά ο Δημήτρης Μακαλιάς τα καταφέρνει μια χαρά. Αυταπόδειχτο!



Θ. Γ.: Τι σχέση μπορεί να έχουν η δραματική του Σχολή Κρατικού Θεάτρου, η οποία έχει να κάνει με αυτοσχεδιασμούς, δραματολογία, κινήσεις, μουσικές, χορούς, με το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, το οποίο σχετίζεται με την Πολιτική Ανάλυση, τις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, τη Διοικητική Επιστήμη, την Κοινωνική Θεωρία και την Κοινωνική Πολιτική;

Δ. Μ.: Την ανάγκη μου για εξέλιξη και διερεύνηση νέων θεμάτων. Κάθε στιγμή στη ζωή μου ακολουθούσα πιστά το ένστικτο μου και ό,τι αυτό μου υπαγόρευε. Κάθε φορά έκανα πράγματα που απείχαν από εμένα και την ιδιοσυγκρασία μου και προσπαθούσα να ξεπερνώ τα όρια μου. Οι Πολιτικές Επιστήμες ήταν ένας αγαπημένος χώρος και όταν τελικά ολοκλήρωσε τον κύκλο του ήταν τόσο αντιφατικά συνεπής και ψεύτικος που με οδήγησε στην επικαλυμμένη αλήθεια του θεάτρου, που ωστόσο ονοματίζει την αλήθεια, χωρίς να την υπονομεύει.

Θ. Γ.: Πόσο αισιόδοξος είναι ο Δημήτρης Μακαλιάς εν όψει της κρίσης - της οποίας τη φύση θα ήθελα την προσδιορίσεις εσύ, καθ' ότι τα επίθετα που τη συνοδεύουν κάθε φορά ποικίλουν - και πώς αντιμετωπίζεις την ισχύουσα κατάσταση;

Δ. Μ.: Δεν έπαψα και δε θα πάψω ποτέ να είμαι αισιόδοξος. Και δεν το κάνω από αντίληψη. Απλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Είμαι υπερβολικά αισιόδοξος, μάλιστα καμιά φορά σε εγκληματικό βαθμό. Μου αρέσει αυτό. Η κρίση δεν πιστεύω ότι ήρθε για να μείνει. Είναι όντως μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονής ιστορίας μας, και, "ω, τι «τύχη», την ζούμε εμείς"! Αλλά θα ήμουν υπερήφανος αν βγαίναμε γρήγορα νικητές και αναγνωρίζαμε τα λάθη του ένοχου παρελθόντος μας. Και εγώ βιώνω πολύ έντονα την κρίση, όπως οι περισσότεροι φυσικά, απλά με θεωρώ λίγο περισσότερο τυχερό γιατί ακόμα δουλεύω. Μπόρα είναι, θα περάσει.

Θ. Γ.: Έχεις δηλώσει πως «όταν μπαίνει η λογική καταστρέφονται οι όμορφες εκπλήξεις». Είναι, όμως, αποδεδειγμένο, ότι το συναίσθημα σκοτώνει τους στόχους, παρασύροντας σε λάθος δρόμους τον άνθρωπο. Εξήγησε αυτό σου το δεδηλωμένο.

Δ. Μ.: Η διαφορά μας είναι ότι το αποδεδειγμένο έρχεται σε κόντρα με το πιστεύω μου. Για μένα στόχος είναι το συναίσθημα και η στιγμή του. Τα «λάθη» που προκύπτουν από αυτό, δεν είναι λάθη, αλλά εκπλήξεις, που δεν είχαν το θεμιτό αποτέλεσμα. Δε μου αρέσει να παίζω μόνο σε στημένα παιχνίδια… καμιά φορά η ήττα έχει ωραία αίσθηση!

Θ. Γ.: Είναι πράγματι δύσκολο να περιγράψεις τον εαυτό σου, όπως έχεις πει. Κάνε, όμως, μια προσπάθεια...

Δ. Μ.: Δεν είναι τόσο το ότι είναι δύσκολο αλλά πως πάντα κάτι θα αφήνεις απ' έξω, ή θα λες τα πράγματα όπως τα βλέπεις εσύ και όχι όπως είναι στις κοινωνικές σου συμπεριφορές. Εν τάχει, νιώθω ότι είμαι ακραία ρεαλιστής και απρόσμενα ονειροπόλος, αισιόδοξος με τάσεις αυτοκαταστροφής, μοναχικός που έχει ανάγκη την παρέα και τη δέσμευση, υπερ-δραστήριος από επιλογή, ενώ αναζητώ τη χαλάρωση, εργατικός που λουφάρει και ανασφαλής με αυτοπεποίθηση.

Θ. Γ.: Συνεργασίες όπως «Χοντροί άντρες με φούστες», παράσταση η οποία ανέβηκε στο θέατρο "Χώρα", ο «Φάρος», το «Safe Sex», το «Έχω ένα Μυστικό», είναι μερικές από τις δουλειές που σε έκαναν αρχικά γνωστό. Ακόμη διασημότερος έγινες από την «Γενιά των 592», ενώ απόγειο της καριέρας σου, νομίζω, ότι ήταν το "Κάψε το Σενάριο". Θα ήθελα να μου μιλήσεις γι' αυτή σου την εμπειρία.

Δ. Μ.: Είναι μια μαγική εμπειρία, γιατί πραγματικά ήρθε απροσδόκητα και ήταν εκτός βεληνεκούς μου. Ούτε που θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έκανα κάτι τέτοιο. Η διαδικασία του αυτοσχεδιασμού είναι λυτρωτική και απελευθερωτική. Ταυτόχρονα, σε εκθέτει στα μάτια των θεατών και σε αφήνει απογυμνωμένο. Η διαδικασία των προβών κράτησε αρκετούς μήνες και γέμισε την «προσωπική βιβλιοθήκη» του καθενός, αλλά και μετά, στα γυρίσματα, η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Είναι υπέροχο να «συνομιλείς» σε τέτοιο βαθμό με το κοινό και να διασκεδάζεις και εσύ μαζί του. Η μικρή περιοδεία που κάναμε ανά την Ελλάδα, ήρθε να επισφραγίσει την επιτυχία του εγχειρήματος και την ανάγκη όλων μας για κάτι νέο, διαφορετικό και ειλικρινές.

Θ. Γ.: Ψυχαγωγία: θα προτιμούσες να βγεις με φίλους για αχαλίνωτο clubing ή να καθίσεις στο σπίτι με εκλεκτή παρέα, γύρω από το φως ενός ρεσώ;

Δ. Μ.: Αμέσως σου απαντώ το δεύτερο. Δεν αγάπησα ποτέ το clubbing, χωρίς να σημαίνει ότι δεν το κάνω σε σπάνιες στιγμές, και από την άλλη με θεωρώ πια σπιτόγατο…

Θ. Γ.: Πριν από μερικές μέρες συζητούσα μ' ένα φίλο και κάποια στιγμή μού είπε πως έχει σχηματίσει τη γνώμη ότι οι γυναίκες πολιτικοί υποστηρίζουν τα γυναικεία δικαιώματα. Πόσο «υπέρ» των γυναικείων δικαιωμάτων είσαι;

Δ. Μ.: Είμαι υπέρ των ίσων δικαιωμάτων, γενικά. Είναι αστείο να διαφοροποιούμε τα δικαιώματα. Αν υπάρχουν ακόμα νόμοι ή συμπεριφορές που διαφοροποιούν τα γυναικεία από τα αντρικά δικαιώματα, είναι απλά απογοητευτικό. Αν και φοβάμαι ότι η μάχη των γυναικών για ίσα δικαιώματα θα τις κάνει να φτάσουν στο άλλο άκρο…

Θ. Γ.: Σταυροκοπιέσαι όταν δεις μαύρη γάτα; Αποφεύγεις να περνάς κάτω από σκάλες; Μένεις στο σπίτι σου όταν το ημερολόγιο γράψει «Τρίτη και 13»; Κοινώς... Ενστερνίζεσαι όλες αυτές τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες;

Δ. Μ.: Δεν τις ενστερνίζομαι, αλλά και δεν τις αγνοώ επιδεικτικά. Δεν κομπιάζω όταν προκύπτουν, αλλά θα μου περάσει απ’ το μυαλό. Τις περισσότερες φορές, όπως περνάει φεύγει…

Θ. Γ.: Τα προβλήματα της παιδείας μας αναγάγονται και συνοψίζονται σε;

Δ. Μ.: Έλλειψη ήθους και κακούς παραδειγματισμούς. Μπορεί η ιστορία να σε μαθαίνει, αλλά το τυχοδιωκτικό παρόν σε απογοητεύει.

Θ. Γ.: Ποιες αρετές βρίσκεις στη συμπεριφορά των Νεοελλήνων;

Δ. Μ.: Πολλάκις έχουν κατηγορηθεί για την «κακή» κοινωνική τους αγωγή. Δεν έχουμε κατηγορηθεί άδικα. Δυστυχώς, στα περισσότερα που μας κατηγορούν έχουν δίκιο. Οι Νεοέλληνες ακόμα επενδύουν στην εικόνα των Αρχαίων Ελλήνων. Και το βρίσκω υποτιμητικό για ένα έθνος που έχει στο αίμα του την εξέλιξη και την πρόοδο. Οι αρετές ορίζονται και από τις πράξεις…

Θ. Γ.: Τι πιστεύεις, Δημήτρη, ότι μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από τον Άδικο Λόγο της εξουσίας;

Δ. Μ.: Το ήθος και η πίστη στον συνάνθρωπο και την πατρίδα. Και για πιο δραστικά μέτρα, άμεση αποκαθήλωση προσωπικοτήτων που επιδεικνύουν τα χείριστα και αντικατάσταση με νέα άφθαρτα και εκτός κυκλώματος πρόσωπα.

Θ. Γ.: Ποιο νομίζεις ότι είναι το "υπερόπλο" που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος, ώστε να εξουδετερώσει τα όπλα της αυθαιρεσίας και του αυταρχισμού;

Δ. Μ.: Δε νομίζω ότι υπάρχει ούτε και χρειάζεται υπερόπλο. Μία λέξη μόνο μου έρχεται στο μυαλό. Τιμωρία. Κάτι που πάψαμε να εφαρμόζουμε εδώ και πολλά χρόνια. Η Δικαιοσύνη βρίσκεται στα όρια της απόλυτης διαφθοράς, αλλά και λήθης, με εγκληματικές καθυστερήσεις και απουσίες. Η Θεία Δίκη από μόνη της δεν κάνει θαύματα.

1 σχόλιο:

  1. Υπεροχος ως ηθοποιος, υπεροχος και ως ανθρωπος! Ειμαι ευτυχισμενη και περηφανη που τον γνωριζω προσωπικα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή