Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ»

Συνέντευξη στον Θοδωρή Γκαλμπένη.

«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ»
Δελφίνια και τεράστια κήτη εκπαιδεύονται με σκοπό να επιτελούν δύσκολα, θεαματικά και πρωτότυπα κόλπα στο νερό στα πλαίσια ακροβατικών, ριψοκίνδυνων παραστάσεων. Επιστήμονες του πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Τόκιο, δημιούργησαν το πρώτο ανθρωποειδές ρομπότ - κολυμβητή, που κάνει ύπτιο και κρόουλ με σκοπό να τον κάνουν ναυαγοσώστη στις παραλίες. Όπως βλέπετε, όλα αλλάζουν. Τα πάντα εξελίσσονται.
Παρομοίως και ο Αλέξανδρος Θεοχαρίδης, που, αδιαμφισβήτητα, το νερό διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο στη ζωή του, γιατί μέσα σε αυτό έζησε τρομερές συγκινήσεις! Ξεκινώντας από τα πέντε του χρόνια, ως σήμερα έχει σημειώσει τεράστιες επιτυχίες, παρά τα μόλις δεκαεννέα του χρόνια. Κάνοντας ένα flash back, μαθαίνουμε ότι το 2010, στη Βάρνα της Βουλγαρίας και στα πλαίσια των Βαλκανικών Αγώνων, έρχεται 3ος στα 50 μ. στο ύπτιο, 2ος στα 100 μ. και 1ος στα 4Χ100 στη σκυτάλη, ενώ την ίδια χρονιά στο Ελσίνκι της Φινλανδίας και στο Πανευρωπαϊκό Εφήβων, κατακτά την 16η θέση στα 100 μ. και την ίδια θέση στα 200 μ. στο ύπτιο. Γυρίζοντας κι άλλο το χρόνο πίσω, κάνουμε στάση στη Ντόχα του Κατάρ, όπου το 2009, στο Μαθητικό Πρωτάθλημα που έλαβε χώρα εκεί, ο Αλέξανδρος, κερδίζει τη 2η θέση στα 4Χ100 και την 8η στα 200 μ. στο ύπτιο. Πέρυσι, το 2011, ταξιδεύει μέχρι την Μπάνια Λούκα της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, επιστρέφοντας με την 1η θέση στα 50 μ. στο ύπτιο, στα 4Χ100 μεικτή ομαδική (δηλαδή ύπτιο, πρόσθιο, πεταλούδα και ελεύθερο), στα 4Χ100 ελεύθερο ομαδικό (δηλαδή μόνο ελεύθερο) και στα 100 μ. στο ύπτιο να συμπληρώνουν τη λίστα με τις επιτυχίες του. Πάντα στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, καταφέρνει να διακριθεί στη 2η θέση στα 200 μ. στο ύπτιο. Επόμενος σταθμός, Λίμα-Περού, όπου πετυχαίνει την 2η θέση στα 50 μ. στο ύπτιο και την 4η στα 4Χ100 μεικτή ομαδική. Όντας πολυταξιδεμένος, την ίδια χρονιά, επισκέπτεται το Βελιγράδι της Σερβίας, όπου, στο Πανευρωπαϊκό Εφήβων, πετυχαίνει την 4η θέση στα 100 μ. στο ύπτιο, σπάζοντας το πανελλήνιο τότε ρεκόρ. Τέλος, στη χώρα μας, συγκεκριμένα στο νησί της Κέρκυρας, στους Πολυεθνείς Αγώνες, βγαίνει 2ος στα 50 μ. στο ύπτιο, 1ος στα 100 μ. στο ύπτιο και στα 4Χ100 μεικτή ομαδική, ενώ παίρνει την 3η θέση στα 4Χ100 στο ελεύθερο.

Θ. Γ.: Και μετά το μάθημα γεωγραφίας, Αλέξανδρε, πες μας πότε συνέβη η πρώτη σου επαφή με το νερό και μίλησέ μας για την μέχρι τώρα πορεία σου.

Α. Θ.: Τα πρώτα μου βήματα στην κολύμβηση τα έκανα σε ηλικία 5 ετών, στο Κολυμβητήριο των Σερρών. Μετά την συγχώνευση των Συλλόγων ήμουν στον Πανσερραϊκό, όπου και έκανα τους πρώτους μου ερασιτεχνικούς αγώνες στην ηλικία των 10 ετών. Αργότερα, συνέχισα την καριέρα μου στην κολύμβηση στον Κολυμβητικό Όμιλο Σερρών, όπου με τον τότε προπονητή μου, Μυστακίδη Αριστοτέλη, κατάφερα τις πρώτες μου επιτυχίες σε πανελλήνιο, αλλά και διεθνές επίπεδο. Έπειτα, εν έτει 2009, συνέχισα στο κλιμάκιο της Εθνικής Ομάδας, η οποία εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και, συγκεκριμένα στο Εθνικό Κολυμβητήριο, με προπονητή τον Χρυσάφη Βαγγελακάκη, ο οποίος είναι και ομοσπονδιακός προπονητής. Εκεί, σημείωσα τις μεγαλύτερές μου επιτυχίες σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλέον επίπεδο.

Θ. Γ.: Στη σκέψη ότι ένας κολυμβητής απλά κολυμπά, μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι εν όψει αγώνων, αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχει λόγος να καταβάλλονται από άγχος για την απόδοσή τους. Επιβεβαίωσε ή διάψευσε την οπτική αυτή και πες μας με λίγα λόγια πώς ένας αθλητής διατηρεί το άγχος μακριά του και την ψυχραιμία μέσα του.

Α. Θ.: Το άγχος στην κολύμβηση είναι ένας μεγάλος ανασταλτικός παράγοντας στο αθλητισμό, χάρη στον οποίο δύο είναι τα πιθανά αποτελέσματα: η επιτυχία και η αποτυχία. Όταν ο αθλητής μπορεί να ελέγξει το άγχος του, ίσως τον οδηγήσει στην επιτυχία, αφού όταν το άγχος βρίσκεται σε φυσιολογικά επίπεδα, ο οργανισμός εκκρίνει αδρεναλίνη και κρατά τον αθλητή σε εγρήγορση. Το δε υπερβολικό και ανεξέλεγκτο άγχος, είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει τον αθλητή στην αποτυχία. Θοδωρή, πιστεύω ότι για να αντιμετωπίσει κάποιος με επιτυχία το άγχος του, πρέπει πρώτα να είναι σίγουρος για τον εαυτό του, να έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και πίστη σ’ αυτά που μπορεί και θέλει να φτάσει. Μόνο έτσι θα πετύχει. Αυτά είναι μαθήματα δύο ανθρώπων που εκτιμώ δεόντως και τους ευχαριστώ εκ βαθέων καρδίας που με στηρίζουν, του παγκόσμιου πρωταθλητή - αλλά και με πολλούς ευρωπαϊκούς τίτλους - Άρη Γρηγοριάδη και του προπονητή μου, Χρυσάφη Βαγγελακάκη.

Θ. Γ.: Ποιον κολυμβητή έχεις ως πρότυπο;

Α. Θ.: Άρης Γρηγοριάδης. Ο Άρης, εκτός από πολύ καλός κολυμβητής, είναι και πολύ καλός μου φίλος. Έχω μάθει πολλά απ’ αυτόν και συνεχίζω να μαθαίνω, εφόσον κολυμπάμε μαζί με το κλιμάκιο της Εθνικής Ομάδας στη Θεσσαλονίκη. Είναι πολύ θετικό να κολυμπάς με τέτοιου είδους αθλητές, γιατί σου μεταδίδουν τον τρόπο σκέψης που πρέπει να έχεις, για παράδειγμα, πριν και μετά τον αγώνα. Ή, παρακολουθώντας τους, αφομοιώνεις καλύτερα το προπονητικό μέρος, το οποίο βασίζεται στην τεχνική που είναι πολύ σημαντική, γιατί ως γνωστόν, η κολύμβηση είναι ένα άθλημα για το οποίο εκτός από την δύναμη απαιτείται και καλή τεχνική.

Θ. Γ.: Τι σου αρέσει και τι όχι στο άθλημά σου;

Α. Θ.: Κοίτα, κακά τα ψέματα, την ώρα της προπόνησης δεν μπορώ να πω ότι είναι το πιο συναρπαστικό άθλημα. Εκείνες τις στιγμές είναι μονότονο, ψυχοφθόρο και κουραστικό. Βέβαια, εμένα αυτό δεν μ’ ενοχλεί καθόλου, αντίθετα μ’ αρέσει. Και γι’ αυτό θέλω να βρίσκομαι στις πισίνες όσο το δυνατόν μπορώ περισσότερο. Επακόλουθο της επιθυμίας μου αυτής, είναι οι φίλοι μου μερικές φορές να με κοροϊδεύουν, αλλά αφού εγώ αισθάνομαι ευτυχής, δεν πειράζει. (Γέλια).

Θ. Γ.: Τι στερείται ένας επαγγελματίας κολυμβητής όπως εσύ, τη στιγμή που για κάποιον άλλον άνθρωπο θεωρείται δεδομένο από την πλευρά του;

Α.Θ.: Ο Πρωταθλητισμός υψηλών επιδόσεων προϋποθέτει καθημερινή σκληρή προπόνηση, εντός και εκτός πισίνας, πολλές στερήσεις, θυσίες και μεγάλη αφοσίωση. Πρωταθλητισμό υψηλών επιδόσεων δεν μπορεί να κάνει ο καθένας . Στην πραγματικότητα πολύ λίγοι είναι αυτοί που έχουν τα κατάλληλα σωματικά και ψυχικά προσόντα για να λάβουν μέρος σε αγώνες υψηλού επιπέδου και να διακριθούν. Οι στερήσεις στον Πρωταθλητισμό είναι πολλές, ιδιαίτερα για τους αθλητές της ηλικίας μου που ζούνε τα φοιτητικά τους χρόνια. Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχουν πολλοί έξοδοι μέσα στην εβδομάδα, ένα Σάββατο έχω ελεύθερο, αλλά πάλι πρέπει να φροντίσω να μην κουραστώ ή εξουθενώσω τον οργανισμό μου, γιατί πρέπει να είμαι ξεκούραστος για τις προπονήσεις της επερχόμενης βδομάδας. Αν το δούμε αριθμητικά, το μήνα βγαίνω περίπου πεντέξι φορές. Έπειτα, οι προετοιμασίες για τους διάφορους αγώνες, πολλές φορές με κρατούν μακριά από αγαπημένα μου πρόσωπα. Βέβαια, δεν νιώθω ότι θυσιάζομαι. Και ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό που κάνω το αγαπώ και είναι μέρος της ζωής μου.

Θ. Γ.: Δυστυχώς, Αλέξανδρε, βιώνουμε χαλεπούς καιρούς και ο καθείς οφείλει, υποχρεούται, αν θέλει να πετύχει κάποιον υψηλό στόχο, να θυσιάσει ορισμένα πράγματα. Πόσο έχουν δυσκολέψει τα δεδομένα στο χώρο σας και ποιες θυσίες κλήθηκες να κάνεις ως επαγγελματίας αθλητής;

Α. Θ.: Είναι γεγονός ότι, στη χώρα μας υπάρχουν πολλά και υπέρογκα προβλήματα τα οποία βασανίζουν και εξαθλιώνουν τους πολίτες. Κατά συνέπεια, πλήττονται κι άλλοι τομείς, όπως η κολυμβητική κοινότητα. Φέτος, αν και ολυμπιακή χρονιά, παρουσιάστηκαν πολλά εμπόδια τα οποία δυσχεράνανε το έργο μας. Πρώτον, κλείσανε πολλά κολυμβητήρια. Δεύτερον, κολυμπούσαμε σε αντίξοες συνθήκες - σε κρύο, δηλαδή, νερό το χειμώνα και σε πολύ ζεστό το καλοκαίρι. Τρίτον, εξ αιτίας της έλλειψης πολλών κολυμβητηρίων, αναγκαζόμασταν πολλοί αθλητές μαζί να κολυμπάμε χωρίς καμία άνεση στην ίδια πισίνα, προσπαθώντας να βγάλουμε μια προπόνηση. Δεν υπάρχει πλέον οικονομική βοήθεια από τη χώρα και τους Συλλόγους, ώστε να μπορέσει ένας αθλητής να εξελιχθεί, να κάνει περισσότερα βήματα, να ασχοληθεί με τον Πρωταθλητισμό. Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο Πρωταθλητισμός είναι πια ατομική υπόθεση, που, με την βοήθεια των δικών σου ατόμων -και εννοώ τους γονείς - μπορεί να προχωρήσει. Διαφορετικά, δύσκολα.

Θ. Γ.: Βγαίνεις από το σπίτι σου κι έρχεσαι αντιμέτωπος με την κοινωνία του 2012. Τι σου κεντρίζει την προσοχή, τι σε αφήνει παντελώς αδιάφορο, τι θαυμάζεις στην εικόνα που έχεις μπροστά σου και τι σε αηδιάζει;

Α. Θ.: Οι εποχές που ζούμε πιστεύω ότι δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και του Περικλή. Επίσης, δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η πλήρης εξαθλίωση από τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για τη χώρας μας. Αν θες τη δική μου τοποθέτηση, πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα να βγει η Ελλάδα από τη στενωπό στην οποία έχει σφηνώσει. Το έχει αποδείξει και η ιστορία, εξάλλου. Ο Έλληνας αντέχει στα δύσκολα. Αυτό που με θλίβει και νομίζω ότι είναι ένας τεράστιος παράγοντας όλων των δεινών που η Ελλάδα έχει υποστεί, είναι η κατανομή της δικαιοσύνης, η οποία θέλει πολλή δουλειά για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Θ. Γ.: Είσαι από τους νέους που πήραν την απόφαση να αφήσουν την πατρίδα τους και ν’ αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Αμερική. Η υποτροφία που σου προσφέρθηκε σαφώς και «έσπρωξε» αυτή την απόφαση, αλλά νέα δεδομένα πρόκειται να ισχύσουν πια για ‘σένα. Πώς αντιμετωπίζεις τις αλλαγές στη ζωή σου;

Α. Θ.: Ναι, μου δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, χάρη στην οποία θα μπω στη διαδικασία της προσπάθειας προς την επίτευξη πολλών στόχων μου. Δηλαδή, να συνεχίσω την καριέρα μου στην κολύμβηση και να σπουδάσω κάτι το οποίο θα έχει άμεση σχέση με τον αθλητισμό. Δεν ήθελα να φύγω από τη χώρα μου, αλλά δεν υπάρχουν περιθώρια για όσα ένας νέος ονειρεύεται και θέλει να κάνει. Επομένως, αναγκάζομαι - κι όχι μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες νέων ανθρώπων - να κυνηγήσω την επιτυχία σε άλλους τόπους, όπου υπάρχουν περισσότερες ελπίδες κι ευκαιρίες για κάτι καλύτερο. Πίστεψέ με, δεν μου είναι καθόλου εύκολο, αλλά ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν θα μπορέσω να κάνω πολλά πράγματα. Κι αναφέρομαι και στην κολύμβηση, αλλά και στην μετέπειτα ζωή μου.

Θ. Γ.: Σε μία μάχη είναι φύσει αδύνατο να νικούμε πάντα. Ποιες ήταν οι μεγάλες σου αποτυχίες και πώς τις αντιμετώπισες;
Α. Θ.: Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι εγώ, βίωσα την αποτυχία και, ομολογουμένως, ήταν μια δύσκολη φάση στη ζωή μου. Όμως, αντί να το αφήσω να με πάρει από κάτω, έμαθα μέσα από αυτό, έγινα πιο δυνατός κι έχω να πω ότι όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι, πρέπει να μην τα παρατάμε ποτέ. Πρέπει ν’ αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με ηρεμία και ψυχραιμία πρέπει να βάζουμε μπροστά τη λογική και πάντα θα υπάρχουν λύσεις σε όλα τα προβλήματα.

Θ. Γ.: Ποιοι είναι οι προσεχείς στόχοι σου;

Α. Θ.: Προς το παρόν, είμαι σε διακοπές. Στις 17 Αυγούστου
ταξιδεύω για το Τέξας, όπου και βρίσκεται το Πανεπιστήμιο στο οποίο πήρα υποτροφία. Ξεκινάει μία καινούρια ζωή και οι στόχοι μου κοιτάζουν προς τις - όσο το δυνατόν περισσότερες - επιτυχίες. Επίτρεψέ μου, στο σημείο αυτό, να ευχαριστήσω τους γονείς μου, οι οποίοι δεν έπαψαν στιγμή να είναι στο πλευρό μου, να με στηρίζουν και, το κυριότερο, να πιστεύουν σε ‘μένα, ακόμη κι όταν έχανα το κουράγιο μου. Είναι πολύ σημαντικοί άνθρωποι κι ελπίζω μια μέρα να γίνω σαν κι αυτούς.

Θ. Γ.: Σε τιμά ιδιαιτέρως μία τέτοια δήλωση. Καλή σταδιοδρομία!

Α. Θ.: Να ‘σαι καλά.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου