Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Αυτοί είναι πραγματικοί αθλητές!

Ο Σπύρος Γιαννιώτης δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη συγκίνηση του μετά το τέλος του αγώνα του. "Πίστευα πως μπορώ να τα καταφέρω", είπε χαρακτηριστικά.

Ήταν το τέλος μιας μαραθώνιας προσπάθειας τεσσάρων ετών. Το φινάλε δεν ήταν αυτό που ήλπιζε ο Σπύρος Γιαννιώτης και όλοι οι Έλληνες και οι Άγγλοι που βρέθηκαν κοντά του.

Ο 32χρονος κολυμβητής δεν κατάφερε να συγκρατήσει τη συγκίνηση του στις πρώτες δηλώσεις του μετά από το τέλος του αγώνα."Πολλοί πίστεψαν σε εμένα. Τους απογοήτευσα. Ό,τι είχα να δώσω το έδωσα", τόνισε ο Γιαννιώτης και συνέχισε με δυσκολία:

"Είχα ένα σφίξιμο στα χέρια στο τέλος, αλλά αυτά είναι μέρος του προγράμματος. Ήμουν προσεκτικός στην κούρσα, ήταν καλά μελετημένη. Δεν περίμενα τόσο γρήγορο τον Μελούλι. Εκεί στον 4ος προς 5ο γύρο που άνοιξε το ρυθμό και "σπάσαμε" από τους υπόλοιπους, με έπιασε απροετοίμαστο και εκεί οφείλεται ένα μέρος της 4ης θέσης. Αυτό είναι ο αθλητισμός και το λέω για να το πιστέψω κι εγώ. Στο τέλος όταν... άνοιξαν οι υπόλοιποι, δεν πίστεψα πως θα τους φτάσω, γιατί "είχα" σφίξει αρκετά. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, έδωσα το 100% που μπορούσα, ήμουν στην καλύτερη κατάσταση, αλλά αυτά έχει η μαραθώνια κολύμβηση. Μετά τη νίκη στη Σαγκάη, πίστεψα πως μπορούσα να τα καταφέρω, βρέθηκα πολύ κοντά και πολύ πολύ μακριά".

Με βάση,λοιπόν,αυτό το σκηνικό θα ήθελα να θίξω ένα συγκεκριμένο θέμα που δεν θα έπρεπε να περνά απαρατήρητο.Όλοι μας είδαμε,ή έστω πληροφορηθήκαμε για την σπουδαία αυτή μάχη του Γιαννιώτη,η οποία δεν είναι μία.Ο χρυσός αυτός στις καρδιές μας Ολυμπιονίκης έχει εκπροσωπήσει πολλάκις τον ελληνικό αθλητισμό με ιδιαίτερη επιτυχία καθώς έχει κατακτήσει πάρα πολλά μετάλλια,τα περισσότερα χρυσά.Πολλοί απο εμάς θα ξεχάσουν την μάχη του αυτή,ακόμα και αν έπαιρνε κάποιο μετάλλιο,πολλοί απο εμάς θα ξεχάσουν το κλάμα του αυτό που δεν κατάφερε να φέρει κάποιο μετάλλιο στην Ελλάδα τερματίζοντας στην τέταρτη θέση.Είναι πραγματικά εξοργιστικό για μένα,απο την μία να υμνούμε αυτούς που φάγανε 4  απο τους Γερμανούς και με αναφορές εφημερίδων μας και άλλων ΜΜΕ να τους κάνουμε Θεούς που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εκεί πιστεύοντας και οι ίδιοι οτι άξιζαν όλα αυτα τα κολακευτικά σχόλια,και απο την άλλη να βλέπω πραγματικούς αθλητές(!),οι οποίοι πάλεψαν για την γαλανόλευκη και αν και τα κατάφεραν,χωρίς απλά κάποιο βάθρο έκλαψαν και ζήτησαν συγνώμη από τους Έλληνες που τους υποστήριξαν.Θεωρώ πως υμνούμε χωρίς λόγο άτομα που χωρίς να παλέψουν πέρασαν απλώς τους ομίλους,και ξεχνάμε κι ούτε καν ασχολούμαστε με άτομα που ματώνουν για την γαλανόλευκη και καταφέρνουν πολλά περισσότερα,χωρίς αυτο να είναι το πιο σημαντικό της υπόθεσης...Το σημαντικό είναι ότι αυτά τα άτομα που κατάφεραν περισσότερα έκλαψαν,πόνεσαν που δεν κατάφεραν ακόμη περισσότερα.Όπως ο Γιαννιώτης,όπως η Εθνική νέων που έφτασε μέχρι και τον τελικό!  

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου