Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Υπ’όψιν κ. Πύρρου Δήμα

Σας θυμάμαι να σηκώνετε 2-3 φορές το σωματικό σας βάρος, με τη φράντζα να πέφτει στα μάτια σας και να φωνάζετε «για την Ελλάδα». Βαρκελώνη 1992. Πολύς κόσμος σας υποδέχτηκε μαζί με την κ. Πατουλίδου στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Μετά ακολούθησαν κι άλλες παγκόσμιες κι ολυμπιακές διακρίσεις : Ατλάντα, Σύδνευ, Αθήνα. Θυμάστε πόση ώρα σας χειροκροτούσε όλος ο κόσμος και μαζί με αυτούς κι όλοι εμείς;
Και παράλληλα τιμηθήκατε με βαθμό στις Ε.Δ. κι ανεβήκατε στην ιεραρχία, πρόνομιο που συναντάται μόνο στον χώρο του αθλητισμού και σε κανέναν άλλον, παρ’όλες τις διακρίσεις Ελλήνων σε διάφορους τομείς. Και πιστεύω κανείς μας ή έστω ελάχιστοι θα διαφωνούσαν με την τιμή αυτή της Πολιτείας.


 Γιατί κι εσείς κι όλοι οι εκπρόσωποι του αθλητισμού μας το αξίζετε αυτό και με το παραπάνω για έναν απλό λόγο: την ώρα που όλα γύρω μας- πολιτικά, κοινωνικά- κατέρρεαν σε μια περίοδο πράξεων ανηθικότητας, με λόγια κι έργα που μας κάνανε να νιώθουμε άβολα και ντροπιαστικά, εσείς όλοι μας κάνατε να νιώθουμε περηφάνια κι ενθουσιασμό που σηκώνατε τη χώρα μας πιο ψηλά από τις άλλες. Κι όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν έγινε ενώ καθόσασταν αναπαυτικά σε μια καρέκλα. Έγινε και γίνεται μετά από ατελείωτες ώρες προπόνησης, αποτυχημένες προσπάθειες, λίτρα ιδρώτα, αίματος και φαιάς ουσίας.

Και σήμερα μαθαίνω ένα από τα πράγματα που με μελαγχόλησαν πιο πολύ: ότι μπήκατε επικεφαλής ψηφοδελτίου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, του πολιτικού εκείνου κόμματος που, έχοντας την μεγαλύτερη διάρκεια μεταπολιτευτικής διακυβέρνησης, φταίει αναλογικά για την σημερινή οικονομική και κοινωνική κατάσταση.

Μια σημείωση: δεν σας κρίνω που ασχολείστε με την πολιτική γιατί αποτελεί καθήκον κάθε πολίτη η συμμετοχή στα κοινά, στη λήψη των αποφάσεων, στην επιλογή, που αποτελούν την ουσία μιας Δημοκρατίας. Μπορεί- κι εύχομαι να είναι έτσι- να θελήσατε να προτείνετε ιδέες και λύσεις κυρίως στον χώρο που γνωρίζετε καλά, τον αθλητισμό και να πάψει πλέον να αποτελεί, μαζί με τον πολιτισμό, το πρώτο «θύμα» των οικονομικών περικοπών. Να πάψουν να υπάρχουν κλειστοί αθλητικοί χώροι, γήπεδα, γυμναστήρια κολυμβητήρια. Είθε να έχετε κάτι τέτοιο στο μυαλό σας και να γίνει πραγματικότητα, γιατί όλοι γνωρίζουμε πόσο ο αθλητισμός αποτελεί για τα παιδιά «ανάχωμα» απέναντι κυρίως σε κακές συνήθειες.

Από την άλλη, η προσχώρηση σας στο συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα είναι που αφήνει μια πικρή γεύση. Δεν σας κρύβω νιώθω απογοητευμένος. Νιώθω ότι από Πύρρος «όλων των Ελλήνων» μετατρέπεστε σε «μιας μικρής μερίδας». Σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα οι άνθρωποι που εκπροσωπούν ανώτερες πνευματικές και ηθικές αξίες στέκονται με κριτική στάση απέναντι του. Δεν γίνονται συνοδοιπόροι και αρωγοί του. Σε όλες τις διαδικτυακές αναρτήσεις που αφορούν την υποψηφιότητα σας εξέλαβα σε συντριπτικό ποσοστό τα ίδια συναισθήματα: απογοήτευση, μελαγχολία, θυμό…

Σε αυτές τις δύσκολες ώρες, χρειαζόμαστε ανθρώπους με πορεία ανάλογη με την μέχρι τώρα δική σας, ανθρώπους να μας σηκώσουνε από τα γόνατα, να μας πουν ότι υπάρχει ελπίδα, ότι αξίζει να παλέψεις. Κι εσείς ξέρετε από αγώνα, από πάλεμα. Μα τα γόνατα τα έρμα παραμένουνε πληγιασμένα στο χώμα.

Και τώρα; Τι να σκεφτεί κανείς; Άτυχη επιλογή; Μια παρασπονδία στο πλούσιο ένδοξο σας βιογραφικό; Στα μάτια μου σκοτεινιάσατε. Κι όχι μόνο στα δικά μου.
Η σίγουρη εκλογή σας είναι μια ακόμα νίκη σας. Αλλά, όπως του αρχαίου συνονόματου σας, Πύρρεια. Για ένα πουκάμισο αδειανό…

Ο Θεός να μας έχει καλά.




Υ.Γ.: Μακάρι να διαψευστώ και να σταθείτε φωτεινός φάρος σε ένα ζοφερό πολιτικό τοπίο. Και μαζί μου να διαψευστεί κι ο Σόλωνας.. 


Του Γιάννη Λαμπάκη

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου