Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Mixed Martial Arts: Η εποχή κατάργησης των ninja!


Τι κι αν η επίσημη ονομασία του χρονολογείται σχεδόν μόλις μία δεκαετία πριν; Τι κι αν χάνουμε στο μέτρημα τα αθλήματα από τα οποία αποτελείται; Δεν παύει να μας ελκύει και να μας προκαλεί να εισβάλουμε εντονότερα στον κόσμο του… Κι αυτό, όχι γιατί πρόκειται για μία ακόμη πολεμική τέχνη, ούτε βέβαια για ένα ακόμη άθλημα που είναι ή τείνει να καθιερωθεί ολυμπιακό, αλλά γιατί πρόκειται για μία σύνθετη «τέχνη», συνδυαστική, πρωτοποριακή, που εναρμονίζει τόσο επιδέξια το θέαμα με τη δύναμη της επιβολής, υπερβαίνει τις κατηγορίες βάρους, καταργεί τα φυλετικά κριτήρια και εδραιώνει την άνευ όρων μαχητική διαδικασία. Μήπως τελικά η βία έχει πλέον αποκτήσει έναν πανανθρώπινα πιο ευνοϊκό χαρακτήρα θέασής της;



Ο όρος Mixed Martial Arts δόθηκε χαριστικά στο άθλημα το 1993. Επίσης, είναι παγκοσμίως διαδεδομένο με τη συντομογραφία ΜΜΑ. Ωστόσο, οι απαρχές του τίθενται πίσω στο 648 π.Χ. όπου διεξάχθηκε η τριακοστή τρίτη Ολυμπιάδα στην οποία εισήχθη επίσημα το παγκράτιο ως πολεμικό άθλημα, του οποίου η τεχνικές αποδείχθηκαν η βάση για τη μείξη αυτού του μεταγενέστερου παραγόμενου αθλήματος. Το Παγκράτιο από την αρχαιότητα ακόμη θεωρείται η ισχυρότερη τέχνη σωματικής επιβολής στον αντίπαλο, μέσω ποικίλων κινήσεων, λαβών και χτυπημάτων, παραπέμπουμε -όχι άδικα- την τεχνική φύση του ΜΜΑ σε αυτό. Πήρε το όνομά του από το ‘παν’ και το ‘κράτος’ (όλα είναι δύναμη). Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Ρωμαίους, αφήνοντας έτσι το λίκνο και την ακμή του πίσω στην ελληνορωμαϊκή εποχή.
 
Σταδιακά, ο ανάλογος τρόπος πάλης επανήλθε το τέλος του 1880, όταν οι παλαιστές αναπαριστούσαν μία τεράστια γκάμα μαχητικών στυλ, συμπεριλαμβάνοντας χαρακτηριστικές λαβές ελληνορωμαϊκής πάλης, και πολλά άλλα που εντοπίσθηκαν σε τουρνουά και αγώνες πρόκλησης που διεξήχθησαν σε όλη την Ευρώπη.

Μέχρι να αποκτήσει το ΜΜΑ μόνιμη ταυτότητα έκανε σε βάθος αιώνων το γύρο του κόσμου, των παραδόσεων και των πολιτισμών, επηρεάστηκε εμφανώς από το ιαπωνικό Shooto και το Vale tudo, εμπνεύστηκε την τέχνη και την επιδεξιότητα από το Jeet Kune do και επανήλθε τη δεκαετία του 1920 με τη μορφή του βαζιλιάνικης προέλευσης jiu jitsu.

Σήμερα μας διασώζεται ότι το ΜΜΑ είναι μία σύμμειξη πολεμικών αθλημάτων και τεχνών, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχουν το καράτε, το μποξ, το taekwondo, το kick-boxing, το βραζιλιάνικο jiu jitsu (ή Gracie jiu jitsu από το επώνυμο του Rorion Gracie που επιδίωξε να το διαδώσει ευρέως), η πάλη, το judo, το vale tudo και φυσικά το muay thai. Καθένα από αυτά προϋποθέτει ασφαλώς διαφορετικούς περιορισμούς, όρους, ονομασίες κινήσεων, ακόμα και προέλευση, ανάγκες εξοπλισμού, τρόπο εκπαίδευσης, διεξαγωγή και διάρκεια αγώνα. Ο στόχος είναι όμως ακόμη ο ίδιος, η επιβολή στον αντίπαλο με μία σειρά επίδειξης ικανοτήτων που «παντρεύουν» τεχνική με δύναμη. Κάτι που φαίνεται να έχει άψογα κατανοήσει η υπόσταση του ΜΜΑ και το αποδεικνύει θεαματικά με κάθε αγώνα πάνω στο ρινγκ, στο οκτάγωνο, στο κλουβί ή στην εξέδρα που διεξάγεται!

Μάλιστα, χρονικά τουλάχιστον, το ΜΜΑ μπορεί να είναι η πρώτη, αλλά σίγουρα δεν είναι η μοναδική επιχείρηση σύνθεσης πολεμικών τεχνών και αθλημάτων. Ένα παρόμοιο φαινόμενο διαπιστώθηκε και άλλοτε με τη δημιουργία της συνδυαστικής τέχνης ονόματι Bartitsu.Ήταν τόσο εμπνευσμένη, όσο και συνδεδεμένη με το judo, το jujutsu, το μποξ, το savate και το canne de combat. Ήρθε στην επιφάνεια με τον Edward William Burton-Wright, το 1899 στο Λονδίνο και ήταν η πρώτη γνωστή πολεμική τέχνη που συνδύαζε ασιατικό και ευρωπαϊκό στυλ πάλης.

Τεχνικά, το ΜΜΑ δεν έχει ιδιαίτερους όρους εκτός από πολύ συγκεκριμένα πράγματα που αποκλείει τυπικά διότι θεωρούνται παράνομα, κι έτσι τα διαδικαστικά έχουν ως εξής. Ένας αγώνας γίνεται αυστηρά μεταξύ δύο ατόμων, ανεξαρτήτως ύψους, βάρους, φύλου και ηλικίας, περιλαμβάνει γύρους διάρκειας ενός περίπου λεπτού και λήγει μόνο όταν το χτύπημα αναισθητοποιήσει τον αντίπαλο ή τον καταστήσει απλώς ανίκανο να συνεχίσει (knock out), ή όταν ο αντίπαλος βρεθεί καρφωμένος στο έδαφος, στο πεδίο της μάχης (tap out). Σαφώς είναι επιτρεπτές οι ρίψεις και οι λαβές που είναι δυνατό να κάνουν τον αντίπαλο να παραδοθεί! Θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε λοιπόν ότι απομονώνει την τεχνική από τη δύναμη στην οποία επικεντρώνει το ενδιαφέρον του ως άθλημα, ούτε βέβαια και το αντίθετο καθότι η τεχνική από μόνη της και οι στρατευμένες κινήσεις δεν είναι πάντα αρκετές να εξασφαλίσουν τη νίκη.

Σε αντίθεση με άλλα αθλήματα, δεν προϋποθέτει μεγάλο εύρος εξοπλισμού. Οι παλαιστές, θηλυκού ή αρσενικού γένους, κινούνται ξυπόλυτοι στο ρινγκ, φορούν απλώς ένα σορτς ειδικό για αγώνες τέτοιου είδους, οι άντρες παραμένουν γυμνοί από τη μέση και πάνω και οι γυναίκες φορούν αθλητικό τοπ. Επιπλέον, πρέπει να είναι εξοπλισμένοι με ειδική μασέλα που καλύπτει την άνω και κάτω γνάθο για την αποφυγή επικίνδυνων προσκρούσεων και οι άνδρες πρέπει επίσης να έχουν προμηθευτεί σπασουάρ. Τα γάντια είναι ειδικά κομμένα και δεν καλύπτουν τα δάχτυλα, έχουν πυκνότητα 6 oz και για να αποφευχθεί ο κίνδυνος για θλάση ή διάστρεμμα του καρπού, κάτω από αυτά πρέπει οι παλάμες να είναι σφιχτά τυλιγμένες με μπαντάζ (ιμάντες).

Μεγάλες διοργανώσεις με αγώνες παγκοσμίως λαμβάνουν χώρα είτε σε τοπικό είτε σε ευρύτερο επίπεδο με διακρίσεις και events στο ΜΜΑ, η διαχρονικότερη και πιο έγκυρη των οποίων είναι το UFC (Ultimate Fighting Championship) που χρονολογείται από την ονοματοδοσία κιόλας του εν λόγω αθλήματος (1993) ενώ μέχρι σήμερα κλείνει 19 χρόνια ως θεσμός. Στην Ελλάδα, ανάλογες διοργανώσεις έχουμε με το ‘No Limits fighting contest’ που εισήγαγε στη χώρα η Γεωργία Μπιτάκου.


Γενικά, το ΜΜΑ ανήκει στο χώρο του θεάματος και έχει καταφέρει να αποκτήσει τόσους θαυμαστές όσους κανένα αυτούσιο παραδοσιακό άθλημα από μόνο του δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει τόσο έντονα. Κι αυτό γιατί εν όψει του κοινού, οι αθλητές υποδύονται ένα ρόλο πάνω στο ρινγκ, αποκτούν ένα πρόσωπο δράσης που συγκεντρώνει βλέμματα, υποστήριξη και αντιδράσεις, με αποτέλεσμα να έχει φινέτσα η τελική εικόνα… η βία γίνεται η ίντριγκα που περιμένει ο κόσμος να δει και το ρινγκ γίνεται το θέατρο και η σκηνή του κάθε παλαιστή που πρωταγωνιστεί στη μάχη με τους περισσότερους «ήρωες» επί σκηνής…

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου