Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Η παραίτηση ενός κράτους. Η παραίτηση ενός λαού;

Γράφει ο Γιάννης Λαμπάκης

Η είδηση της ημέρας ήταν αδιαμφισβήτητα η κλοπή του μουσείου της Αρχαίας Ολυμπίας.
Αυτό που προσωπικά με προβλημάτισε είναι το πόσο επιδερμικά πέρασε ανάμεσα σε άλλες επουσιωδέστερες, και σε αυτές περιλαμβάνω και την μετακίνηση των κ.κ. Γεωργιάδη και Βορίδη, τη μεταφορά του Γιαπωνέζου Αυτοκράτορα στο νοσοκομείο (να ναι καλά ο άνθρωπος) και την «εισβολή» 80χρονου Ιταλού σε σουπερμάρκετ με την BMW του.

Υποψιάζομαι πως, αν παρόμοια κλοπή γινόταν στη Βρετανία και τη Γαλλία, σε Βρετανικό και Λούβρο αντίστοιχα, θα ήταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις και τις ιστοσελίδες, θα γινόταν έκτακτα δελτία κ.λ.π. Τελικά τείνει να αποδεικτεί πως οι βάρβαροι Γαλάτες και Σάξονες μάλλον έχουν περισσότερη ευαισθησία σε θέματα που άπτονται πολιτισμού και τέχνης.
Την παραίτηση του κ. Γερουλάνου δεν θα τη σχολιάσω, γιατί μάλλον δεν χρίζει και σχολιασμού, όσο κι προσπαθούν να περάσουν ως «σεισμό πολιτικό» αυτή την απόφαση. Ένας υπουργός πολιτισμού που δε φροντίζει τη φύλαξη αρχαιολογικών χώρων και μουσείων, πολύ καιρό έμεινε σε αυτή τη θέση.
Σπούδασα ή καλύτερα φοίτησα στο τμήμα Ιστορίας κι Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η εντύπωση που νομίζω, όμως, ότι δίνω στους γύρω μου είναι ή μάλλον ενός λεπτότερου τύπου Ιντιάνα Τζόουνς ή ενός Αρτέμη Μάτσα την περίοδο της Κατοχής που θα έστελνε στο εξωτερικό την μισή Κνωσσό ή ενός πολύγλωσσου τυπάκου που με μια ομπρέλα οδηγεί αγελαίους βορειοευρωπαίους με κάλτσα και σανδάλι στην ελληνική ύπαιθρο, Αύγουστο μήνα.
Με άλλα λόγια αρχαιολόγος είναι ή ηθοποιός ή αρχαιοκάπηλος ή ξεναγός.
Ε, ξέχασα το καλύτερο!
Ο απλός μας συμπολίτης όταν ακούει αρχαιολόγος τρομάζει και δικαιολογημένα. Ειδικά όταν έχει ένα οικόπεδο και θέλει να κτίσει ένα σπίτι.

Σε αρχαιολογική ζώνη.

Σε όλο αυτό προσθέστε: έναν καταδότη που το μόνο που κάνει είναι να γυρνάει και να παρακολουθεί και μια αρχαιολόγο η οποία θα σκάσει μύτη με «παραπέντε» , θα κολλήσει μια απόφαση Εφορίας Αρχαιοτήτων για απαγόρευση οικοδόμησης στα μούτρα του ιδιοκτήτη και στο χωραφάκι του φουκαρά συγχωριανού μας θα αναπτυχθεί η χλωρίδα και η πανίδα της χώρας μας εις τον αιώνα τον άπαντα.

Ας σοβαρευτώ.

Αυτό που συνάντησα τόσα χρόνια και λέω ότι έχω τελειώσει αρχαιολογικό είναι μια άγνοια και μια μνησικακία που αποτυπώνονται στα παραδείγματα που προανέφερα. Για τους συμπολίτες μας οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία μοιάζουνε- κι έτσι τα αποκαλούν- «πέτρες», «αρχαία» ( έκφραση που συνοδεύεται πάντα από αποτροπιασμό) κι όχι χώροι σύνδεσης με το δικό τους εθνικό ή προσωπικό παρελθόν. Μοιάζουν αποκομμένοι από οτιδήποτε έχει να κάνει με την Ιστορία, εθνική ή τοπική, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να υπάρξει ενδιαφέρον στα πλαίσια πάντα της οικονομικής εκμετάλλευσης.

Αυτό ως πρώτη ανάγνωση. Στην πορεία, ευτυχώς, η εντύπωση αλλάζει: όσες φορές κι αν είχα την τιμή να ανοίξω κουβέντα για αρχαιολογία ή ιστορικά γεγονότα με φίλους και παρέες, διαπίστωσα ότι όλοι σχεδόν έχουν μέσα τους μια εγγενή «δίψα» για γνώση πραγμάτων που είτε το εκπαιδευτικό σύστημα δεν θέλησε ποτέ να τους διδάξει- ένα εκπαιδευτικό σύστημα που το μόνο που κάνει είναι να προετοιμάζει υποψηφίους Πανελληνίων (ας το κάνε κι αυτό καλά), ή δεν ξέρω κι εγώ πως, στη πορεία του χρόνου η ιστορική κι αρχαιολογική γνώση καλύφτηκε με μια «πατίνα» εθνικισμού.

Είναι τραγικό να υπάρχει αρνητικό εργασιακό ισοζύγιο για ιστορικούς σε μια χώρα 3000 ετών ιστορίας και για αρχαιολόγους σε μια χώρα 30.000 αρχαιολογικών χώρων.

Το ιστορικό μας παρελθόν εναπόκειται (και) σε αυτά τα αντικείμενα που κλάπηκαν, στο παραμικρό οστρακάκι που βγαίνει σε μια ανασκαφή, όχι μόνο σε κινηματο-γραφικούς τουμπανιασμένους «Λεωνίδες» και σε περικλεείς νίκες σε πανηγυράκια κατ’ επίφασιν μουσικά.

Συνηθίζω να το λέω όποτε δοθεί η ευκαιρία: τα τελευταία μας λεφτά ως Κράτος να ήταν έπρεπε να δοθούν στην πολιτισμό και τον αθλητισμό. Εν αντιθέσει, τα πρώτα πράγματα που δέχονται μείωση είναι αυτά τα δύο σε περίοδο οικονομικής κρίσης! Και σε αυτό όλοι πιστεύω συμφωνούν.

Είναι καιρός να νοιαστούμε για τα μέχρι χθες « αρχαία». Κι αν βγήκαμε στους δρόμους για τα οικονομικά μας, έπρεπε να βγούμε και για τα πολιτιστικά μας.

Ακόμα κι αν παραιτήθηκε ο κ. Γερουλάνος, εμείς δεν πρέπει.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου