Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

«Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»

Αγαπητοί συμπλογκίτες,

στην παρούσα φάση με βρίσκετε τρομερά προβληματισμένο, συγκλονισμένο και στενοχωρημένο. Είχα ακούσει, είχα δει κι είχα μάθει για πολλά από τα περιστατικά και τα επεισόδια έξω από τη Βουλή, εκεί, στην πλατεία Συντάγματος, για πολλές από τις αποτρόπαιες ενέργειες και κινήσεις ανθρώπων! Αλλά σαν της Παρασκευής τα δρώμενα, νομίζω δεν έχω ξαναδεί. Κι αυτό που θλίβει περισσότερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι, βάσει των όσων βλέπω, βιώνω κι ακούω, το επίπεδο της αγριότητας και της φρικαλεότητας θα αυξηθεί, και δεν μπορώ, ούτε και θέλω, να σκεφτώ ως πού μπορεί να φτάσει και τι αντίκτυπο θα έχει στην ελληνική κοινωνία. Έτσι, λοιπόν, πιστεύω ότι πρέπει να αρχίσουμε να αναλαμβάνουμε δράση.

Σαφώς και δεν συμμερίζομαι την άποψη να καταφύγουμε σε τέτοιες θηριωδίες, στα πλαίσια της δράσης που υποχρεούμαστε πλέον να αναλάβουμε, αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε. Μήπως, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να είμαστε πολιτικά αδρανείς; Η στάση της κοινωνικής αδιαφορίας και της πολιτικής αδράνειας τείνει πλέον να λάβει το χαρακτήρα γενικευμένου φαινομένου, ιδιαίτερα μάλιστα στις τάξεις των νέων. Σε αυτό το άρθρο, φίλοι μου, θα προσπαθήσω να αναλύσω τους παράγοντες που συνιστούν στην υιοθέτηση της, ενώ σε κάποιο άλλο ίσως θα εξηγήσω με ποιο τρόπο θα μπορούσε το σχολείο να συμβάλει στην ανάδειξη του νέου σε ενεργό και δραστήριο πολίτη, πριν βγει στην κοινωνία. Γιατί ο νέος πρέπει να ξέρει!

Μολονότι, λοιπόν, η νεολαία φημίζεται για το σθένος, την δύναμη που κρύβει μέσα της, την θέληση και την υπομονή που την χαρακτηρίζουν, αν και τα νέα παιδιά είναι που πρέπει να αντισταθούν, να παλέψουν και να νικήσουν, να κατεβάσου το σύστημα που μας έχει πλήξει όλους, εντούτοις η πλειονότητα των σημερινών νέων θεωρεί την πολιτική ως κάτι ξένο και το ενδιαφέρον γι’ αυτήν περιττό και ανώφελο. Πώς, όμως, θα ακουστείς, νέε και νέα, όταν την ημέρα των εκλογών πίνεις τον καφέ σου και περνάς ωραία με το παρεάκι σου σε κάποια καφετέρια; Οι περισσότεροι νέοι σήμερα είναι πολιτικά αδρανείς και κοινωνικά αδιάφοροι. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η περιφρόνηση και η αποχή τους από συλλογικές διαδικασίες, η στροφή σε αναζήτηση ατομικών λύσεων, η διάκριση του ατομικού τους από το κοινό συμφέρον και η αδιαφορία τους γι’ αυτό. Θέλω να σας γράψω για τους παράγοντες κι εύχομαι να σας βάλω σε σκέψεις.

Αρχικά, λόγος θα μπορούσε να γίνει για την ιδεολογική χειραγώγηση των νέων από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας/Ενημέρωσης. Σήμερα, είναι γνωστό πως οι νέοι έχουν μια ιδιαίτερα «φιλική» σχέση με την τηλεόραση. Επομένως, παρακολουθώντας επί ώρες στημένες εκπομπές και πληρωμένα ρεπορτάζ για την «ομαλή» λειτουργία του κράτους λόγου χάρη, επέρχεται το αποτέλεσμα του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης της νεολαίας και της καθοδήγησής της από τα «μεγάλα κεφάλια» όπου αυτοί θέλουν. Όταν όμως ο σημερινός νέος, που υποτίθεται πως αποτελεί μέρος της λαϊκής κυριαρχίας και έχει δικαίωμα στην ισονομία και την αξιοκρατία, βιώνει τέτοιου είδους πράξεις και ενέργειες από τους ηγέτες της χώρας του στην όποια πρόκειται να ζήσει, να ονειρευτεί και να δημιουργήσει την οικογένειά του, δεν είναι τελικά άξιο απορίας που μόλις αντιληφθεί την πραγματικότητα αποστασιοποιείται από οτιδήποτε αφορά στην πολιτική. ΑΚΡΙΒΩΣ! σε αυτό το σημείο, όμως, είναι που πρέπει να σφίξει τα δόντια του και να κλείσει την τηλεόραση, προσπαθώντας συνεχώς κι αδιαλείπτως να βρει τρόπους να ακουστεί!

Οι πολίτες μια χώρας, πόσο μάλλον οι νέοι, έχουν την ανάγκη να νιώθουν ότι κυβερνώνται σωστά, ορθά και δίκαια. Κατά πόσο όμως ισχύει, αυτό αποτελεί ένα ακόμη αξιοσημείωτο στοιχείο που έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη αδιαφορία των νέων για την πολιτική. Αντικρίζοντας, λοιπόν, καθημερινά περιπτώσεις όπου οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι πελατειακές σχέσεις μεταξύ ψηφοφόρων και υποψήφιων ή η πατρωνία στο χώρο της πολιτικής, να γίνονται με τόση ευκολία και χωρίς καθόλου ντροπή ή ενδοιασμούς, είναι φυσικό κι επόμενο να αποποιούνται οποιασδήποτε θετικής πολιτικής γνώμης. Γι’ αυτό και θα ακούσουμε πολύ συχνά οι ασχολούμενοι με την πολιτική να αποκαλούνται «διεφθαρμένοι ηγέτες», μια άποψη που εκφράζει την πλειοψηφία των νέων σήμερα και συντελεί στις πρωταρχικές αιτίες αδιαφορίας από πλευράς τους για τους πολιτικούς. ΕΔΩ! Είναι, όμως, που πρέπει να επαναστατήσουν οι νέοι και να εξαλείψουν κάθε ενέργεια τέτοιου είδους! Αυτό, φίλοι μου!

Το μειωμένο ενδιαφέρον των νέων για τα κοινά οφείλεται επίσης στην έκπτωση συλλογικών οραμάτων και αξιών. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, των οποίων η φήμη και η δόξα είναι διαδεδομένες ανά την υφήλιο, μας κληροδότησαν, εκτός των άλλων, άξιες και ιδανικά τα οποία αποτελούν την πολιτιστική μας κληρονομιά, τον πολιτισμό μας. Αξίες όπως δικαιοσύνη, δημοκρατία, προστασία ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, πάνω στις οποίες χτίστηκε και διατηρήθηκε επί εκατομμύρια ετών ο ελληνικός πολιτισμός, χάνονται μέρα με τη μέρα. Μαζί με τις αξίες αυτές σβήνουν και τα συλλογικά οράματα των νέων ατόμων για μια καλύτερη χώρα, για ένα φωτεινότερο αύριο. Έτσι, λοιπόν, για άλλη μια φορά, οι νέοι, απογοητευμένοι, βγάζουν από τη ζωή τους, το πνεύμα τους, την ιδιοσυγκρασία τους τον όρο «πολιτική» και οτιδήποτε παρεμφερές. ΑΥΤΕΣ! Τις αξίες κι αυτά τα ιδανικά είναι, όμως, υποχρεωμένοι να προστατέψουν! Και δεν θα το καταφέρουν από τον καναπέ τους!

Σταματώ. Σταματώ να επισημαίνω τα γνωστά. Καταλήγω, όμως, στο συμπέρασμα ότι η Δημοκρατία στη χώρα μας και σε πολλές ακόμη έχει διαταραχτεί ή και ξεχαστεί και χρειάζεται «ανανέωση» ή και «αναβίωση». Γιατί όταν κάποιος είναι πολιτικά συνειδητοποιημένος, προστατεύει κατ’ αρχάς τον εαυτό του από τον κίνδυνο ιδεολογικής χειραγώγησης. Όταν μάθει ο νέος την σημασία της πολιτικοποίησης, είναι σίγουρο ότι θα συμβάλλει στην καλλιέργεια της κοινωνικής ευαισθησίας και στην ανάπτυξη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Γιατί όταν ο νέος προσαρμοστεί στα πλαίσια μιας δημοκρατικής κοινωνίας, θα ενισχύσει την λαϊκή κυριαρχία και θα αποτρέψει τη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων. Έχοντας μέσα του, στην κάρδια του και στη ψυχή του, την αξία της δημοκρατίας θα εμποδίσει την ανάπτυξη φαινομένων διαφθοράς και σφετερισμού της εξουσίας και θα συμβάλλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Άρα, λοιπόν, αξίζει. Αξίζει να «καθαρίσουμε» την πατρίδα από την «βρομιά» τόσων ετών.

Για το Θεό, δηλαδή!


Γράφει ο Θοδωρής Γκαλμπένης.

1 σχόλιο:

  1. Ε Γ Ρ Α Ψ Ε Σ ΛΟΙΠΟΝ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΟΔΩΡΗ.ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΑΒΟ. ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΙΑΤΑ Ε Ν Δ Ρ Α Σ Η ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ. ΚΑΙ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΠΟΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΡΥΠΝΑ ΚΑΙ ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ ΣΑΝ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΑΓΩΝΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΄ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΩΝ ΑΞΙΟΤΕΡΩΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή