Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

«Η συνέπεια, της συνέπειας, τη συνέπεια, την συνεπείαν, ω συνέπεια…»

Γράφει ο Θοδωρής Γκαλμπένης.

Κυριακή σήμερα και μία νέα εβδομάδα βρίσκεται επί θύραις. Στέκεται μερικές ώρες πιο πέρα και μας κοιτάζει με ανεξιχνίαστο βλέμμα και σκοπό. Τι θα φέρει άραγε; Κανείς δεν το γνωρίζει. Μία καινούρια εβδομάδα πρόκειται να διαβεί το κατώφλι της ζωής μας κι εμείς καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε σε οποιοδήποτε απροσδόκητο πρόβλημα, να ξεπεράσουμε οποιοδήποτε ανέλπιστο εμπόδιο, να επιβιώσουμε υπό οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες.
Η κατάσταση δεν είναι για κανέναν φιλική. Σκύβουμε το κεφάλι (ποτέ απέναντι στους πολιτικούς) και αγόγγυστα προσπαθούμε για το καλύτερο δυνατό. Δεν μιλώ με απαισιόδοξη χροιά, αλλά βάσει των ισχυόντων δεδομένων. Είναι, άλλωστε, γνωστό της πάσης ότι η χώρα μας οδεύει από το κακό στο χειρότερο κι από το χειρότερο στο χείριστο.

Το έλλειμμα και το χρέος των ελληνικών δημοσιονομικών αυξάνεται και αναμένεται να φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα. Και οι συνέπειες ολοένα και πληθαίνουν. Μία, λοιπόν, από τις σημαντικότερες συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία, το ποσοστό της οποίας για τους νέους ανέρχεται στο 25%. Κι αυτό, επειδή η πορεία που ακολούθησαν τα πακέτα στήριξης του κράτους προς τις τράπεζες, θεωρήθηκαν περιορισμένα σε αριθμό και σε μέγεθος. Έχει αναφερθεί, επίσης, ότι οι κρατικοί λειτουργοί δε φρόντισαν ώστε αυτά να διοχετευτούν από τις τράπεζες στις επιχειρήσεις και από εκεί στην κοινωνία. Η χώρα μας είναι δεύτερη στην κατάταξη όσον αφορά την ανεργία, με την Ισπανία να παραμένει στην πρώτη θέση με ποσοστό 22,6%. Στον αντίποδα τα χαμηλότερα ποσοστά εμφανίζουν η Αυστρία με 3,9% και η Ολλανδία με 4,5%. Έπειτα, κι άλλες συνέπειες…

Αύξηση των περιστατικών βίας κι εγκληματικότητας. Και δεν αναφέρομαι στη βία έξω στην κοινωνία, όπου πλέον ακούμε να συμβαίνουν διάφορα καθημερινώς, αλλά στην ενδοοικογενειακή. Σύμφωνα με αποτελέσματα της έρευνας «Domestic Violence in Europe» τα περιστατικά, τόσο της ψυχολογικής όσο και της σωματικής ενδοοικογενειακής βίας, έχουν αυξηθεί στην Ελλάδα εν καιρώ οικονομικής κρίσης. Τα ποσοστά εμφανίζονται αυξημένα σε σύγκριση με παλαιότερα ερευνητικά στοιχεία της χώρας μας, αλλά και σε σύγκριση με τα αντίστοιχα τελευταία στοιχεία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ των 8 χωρών (Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ουγγαρία, Σουηδία και Βέλγιο) η Ελλάδα εμφανίζεται πρώτη, με τα υψηλότερα ποσοστά στις κατηγορίες της ψυχολογικής κακομεταχείρισης και της σωματικής επίθεσης. Αν είναι δυνατόν!

Χτυπώντας όλους τους τομείς, η οικονομική κρίση, χτυπά και το αύριο της κατακρεουργημένης και κακομεταχειρισμένης Ελλάδας. Στο 23% ανέρχεται η παιδική φτώχεια στη χώρα μας. Τα περισσότερα παιδιά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο με αποτέλεσμα 7 στα 10 φτωχά παιδιά να είναι αναλφάβητα. Το 23,3% των παιδιών ηλικίας 0 -17 ετών ζουν στη φτώχεια, στο περιθώριο της κοινωνίας και το ποσοστό βαίνει αυξανόμενο. Το δε 7% των μαθητών εγκαταλείπουν το σχολείο στο Δημοτικό ή το Γυμνάσιο. Ανάλογο ποσοστό εφήβων εγκαταλείπει το Λύκειο, ανεβάζοντας στο 14,6% το ποσοστό των παιδιών που αδυνατούν να ολοκληρώσουν τη δωδεκαετή εκπαίδευση. Μεταξύ των φτωχών παιδιών, αναλφάβητα είναι το 71,2%. Και φυσικά, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αδυνατεί να παράσχει ισότιμη σχολική φοίτηση σε όλα τα παιδιά. Σαφώς.

Το μέλλον, λοιπόν, αυτής της χώρας πρέπει να αγωνιστεί για ό,τι δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη και καταξιώνει τη ζωή όλων σ’ αυτόν τον κόσμο, να μάθει να ζητά, να απαιτεί, να πιέζει, να παλεύει για μια καλύτερη, ουσιαστική και ποιοτική χώρα, όχι μόνο γιατί άλλες χώρες διαθέτουν την παιδεία κι έτσι διαχειρίζονται σωστά και με προοπτικές τα προβλήματα που ανακύπτουν, αλλά η δική μας είναι αυτή που θα ‘πρεπε να χαίρει θαυμασμού απ’ οποιαδήποτε άλλη! Μια ματιά να ρίξουμε στο παρελθόν, στα αρχαία χρόνια, θα ξεθάψουμε μόνο αξίες, ιδανικά, αξιόλογους ανθρώπους. Είναι όμως τα ιδανικά των σημερινών Ελλήνων τέτοια ώστε να αντισταθούν σε αυτό που ονομάζουμε σύστημα και σε όλους αυτούς που το κυβερνάνε; Σκεφτείτε το.

3 σχόλια: