Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Το σύστημα

Το ακόλουθο άρθρο είναι μία προσωπική και ειλικρινής σκέψη μου και με εκφράζει. Μπορεί τα προηγούμενα άρθρα που ανέβηκαν εδώ από μένα να αφορούσαν διάφορα θέματα αλλά αυτό αφορά το σημαντικότερο τομέα της ζωής . Την πολιτική, και όταν αναφέρω αυτό τον όρο δεν εννοώ μόνο μία ξερή κομματική έκφραση ή ανακοίνωση ή ακόμα καλύτερα τοποθέτηση, αλλά μία έκφραση ιδεών γύρω από το σύστημα που ζούμε, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του, καθώς και την προσωπική μου άποψη για να μπορέσει να γίνει πιο αποτελεσματικό και να βοηθήσει την κοινωνία να προσαρμοστεί και να προοδεύσει.
Το σύστημα, λοιπόν, που ζούμε είναι το καπιταλιστικό παγκοσμίως εκτός από ορισμένες χώρες στις οποίες έχει επικρατήσει είτε κάποιο είδος κομμουνισμού είτε κάποια άλλα συστήματα πιο απαρχαιωμένα (ειδικά σε πρώην αποικίες ευρωπαϊκών κρατών). Τα πολιτεύματα που επικρατούν στις καπιταλιστικές χώρες είναι δημοκρατικά αλλά με μικρές διαφοροποιήσεις το ένα από το άλλο, ( π.χ.: Βασιλευομένη Δημοκρατία στο Ηνωμένο Βασίλειο Προεδρευομένη Δημοκρατία στην Ελλάδα και Προεδρική στη Γαλλία ) οι οποίες καθορίζουν κυρίως τον τρόπο οργάνωσης και άσκησης των τριών - όπως έχουν καθιερωθεί - εξουσιών. Βέβαια, υπάρχουν κι άλλα συστήματα τα οποία είτε έχουν εφαρμοστεί στο παρελθόν είτε δεν έχουν ωστόσο προσελκύουν πολλούς οπαδούς ιδίως τον τελευταίο καιρό με την οικονομική κρίση. Αυτά είναι ο κομμουνισμός, η αναρχία (με την έννοια ως τρόπος ζωής και όχι ως κατάσταση στην οποία επικρατεί χάος), και ο εθνικοσοσιαλισμός.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν υπάρχει σύστημα που να μην έχει προβλήματα ακόμα και είναι λογικό αυτό, γιατί όλες οι ιδέες για την πολιτική και την κοινωνία είναι ανθρώπινες και ο άνθρωπος δεν είναι αλάνθαστος. Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, σίγουρα το σύστημα και οποιοδήποτε γενικά σύστημα έχει και τα θετικά του. Σ'αυτά συγκαταλέγεται η ελευθερία άποψης και λόγου, η οικονομική και κοινωνική πρόοδος όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν, η εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας, η ανάπτυξη της παιδείας και η ευημερία σε περίοδο ειρήνης καθώς και η περιφρούρησή . Από κει και πέρα υπάρχουν τα προβλήματα, όπως προαναφέρθηκε, που μπορούν να λυθούν με διάφορους . Και φυσικά, η δυνατότητα που υπάρχει πλέον ο καθένας να επιλέγει όποια χώρα θέλει για να εργαστεί και να κατοικήσει αλλά και να την επισκεφτεί και να γνωρίσει τον πολιτισμό της (ποτέ άλλοτε δεν ήταν οι χώρες τόσο κοντά για τους ανθρώπους και τόσο εύκολη η πρόσβαση στην καθεμία όσο τώρα). Όμως, τα τελευταία προκαλούν αντιδράσεις και πολλές φορές οξύτατες απέναντι στο σύστημα και τις πολιτικές που εξυπηρετεί και εκφράζει αλλά και να επιλύσει. Τότε η κοινωνία οδηγείται σε κοινωνικές συγκρούσεις και σε εξεγέρσεις που στόχο έχουν ή την ανατροπή του συστήματος και την εγκαθίδρυση ενός καινούριου ή απλώς την πρόσκαιρη παρακώλυση της εφαρμογής των πολιτικών του. Αυτό συμβαίνει δυστυχώς ή ευτυχώς στην εποχή μας λόγω της οικονομικής ύφεσης που εξελίχθηκε σε κρίση από το 2008 και μετά. Πώς, όμως, μπορεί πραγματικά να αλλάξει ένα σύστημα;
Το να μην αλλάξει απορρίπτεται γιατί όταν ένα προβληματικό σύστημα μένει με την ίδια πολιτική και ίδια έκφραση δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο στα προβλήματα της κοινωνίας με σκοπό να τα επιλύσει.
Έτσι φτάνουμε σε 3 υπαρκτές λύσεις με τις συνέπειες της καθεμίας αλλά και τις θυσίες που απαιτεί για να πραγματοποιηθεί κάποια απ'. Η πρώτη είναι η λύση έξω από το σύστημα, δηλαδή ο δρόμος της λαϊκής εξέγερσης και κατά συνέπεια επανάστασης, και λειτουργεί ως δύναμη ανατροπής του συστήματος και επιβάλλει με τη μορφή επαναστατικής βίας ένα νέο . Η δεύτερη είναι να γίνει πραξικόπημα και να οδηγηθεί η κοινωνία σε ένα άκρως απολυταρχικό ή αλλιώς ολοκληρωτικό καθεστώς, πράγμα που ίσως δημιουργήσει περισσότερη καταπίεση στο λαό και πυροδοτήσει νέες εξεγέρσεις. Η τρίτη λύση είναι η λεγόμενη λύση εκ των έσω, δηλαδή να εκμεταλλευτούμε τα θετικά του συστήματος, να προοδεύσουμε και να εξελιχθούμε πρώτα σαν άνθρωποι κατά μόνας και ύστερα με δημοκρατικό διάλογο να εξανθρωπίσουμε το σύστημα και να το μετατρέψουμε σε πιο προσιτό στην κοινωνία και πιο ανθρωποκεντρικό γενικότερα.
Αυτές είναι οι προσωπικές μου σκέψεις για το σύστημα στο οποίο ζούμε . Και βέβαια έχω πολιτική ταυτότητα, δεν μου απαγορεύεται, όμως, όπως και σε κάθε άλλον άνθρωπο, να πούμε κάποια πράγματα με το όνομά τους και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε το σύστημα για τη δική μας βελτίωση και τη δική μας πρόοδο και ευημερία. Δεν αλλάζει κάτι μόνο με ακραίους τρόπους, υπάρχει και η μέση οδός, απλά το θέμα είναι τι προτιμά ο καθένας και με τι πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει μία κατάσταση. Ωστόσο, για τους φίλους που θέλουν επανάσταση, ας αναλογιστούν πρώτα όλοι τι είναι επανάσταση, πού στοχεύει και τι θα υπάρχει μετά απ'αυτήν, και ύστερα να πραγματωθεί. Γιατί ο καλύτερος επαναστάτης είναι αυτός που πρώτα είναι επαναστάτης του εαυτού του και αυτός που με σκληρή αυτοκριτική αδιαλείπτως μπορεί να εξελιχθεί ως άνθρωπος μέσα στην κοινωνία και να παραδειγματίσει κι άλλους με τον τρόπο που σκέφτεται. Και κάτι τελευταίο, το σύστημα είμαστε όλοι μας. Δεν πρέπει να βολεύεται κανείς λέγοντας ότι υποστηρίζει ένα άλλο σύστημα και ότι γι'αυτό δεν προσπαθεί. Εφόσον η πλειοψηφεία στηρίζει το υπάρχον, όλοι οφείλουμε να το σεβόμαστε και να προσπαθούμε να το αλλάξουμε με όποιον τρόπο θέλουμε.

1 σχόλιο:

  1. Ωραία η έκθεση σου εγώ της βάζω λίαν καλώς, πέρνα και από την κυρία να σου βάλει σφραγίδα στο χέρι.Μπράβο!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή