Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Δεν πάμε πουθενά έτσι

Οι συζητήσεις των πολιτικών μέσα στην βουλή είναι απίστευτα αστείες. Μου προκαλούν κάθε φορά άφθονο γέλιο. Γελάω φυσικά επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος γιατί στην πραγματικότητα οι καταστάσεις είναι κωμικοτραγικές.

Όταν ακούει κάνεις τις δηλώσεις ενός βουλευτή για παράδειγμα ότι πάντα η προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η ενίσχυση των χαμηλά οικονομικά στρωμάτων (χαμηλοσυνταξιούχοι, χαμηλόμισθοι κ.α.) ενώ ταυτόχρονα με τα μέτρα λιτότητας (βλέπε μνημόνιο) και με συνεχή συσταλτική δημοσιονομική πολιτική (αύξηση των φόρων και μείωση των κρατικών δαπανών) έχουν φέρει τον μέσο Έλληνα σε κατάσταση εξαθλίωσης δεν μπορεί παρά να γελάσει γιατί αλλιώς, αν κάτσει να σκεφτεί σοβαρά ποια άτομα διοικούν την χώρα μας, θα αρχίσει να χτυπάει το κεφάλι του στον κοντινότερο τοίχο.

Ακόμη θεωρώ απαράδεκτη την συμπεριφορά των πολιτικών αρχηγών που λογομαχούν πάνω στο βήμα της βουλής για ασήμαντα θέματα σαν μικρά παιδιά. Η κατάσταση (οικονομική, πολιτική κ.α.) που βρίσκεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι η χειρότερη των τελευταίων χρόνων και οι ελπίδες για ομαλή ανόρθωση της οικονομίας και αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης είναι μηδαμινές ειδικά με τις συγκεκριμένες πολιτικές.

Τέτοιες εποχές η εθνική ενότητα είναι αναγκαία. Το να διαφωνούμε μεταξύ μας για προσωπικούς λόγους ενώ ταυτόχρονα το έθνος κινδυνεύει με οικονομική καταστροφή δεν βγάζει πουθενά και μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Το συμφέρον της πατρίδας είναι πολύ παραπάνω από οποιοδήποτε προσωπικό ή μικροπολιτικό συμφέρον. Πρέπει να καταλάβουν αυτοί που είναι αντίθετοι σε αυτό ότι το να βγει η Ελλάδα από αυτή τη δύσκολη θέση θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα όλων μας.

2 σχόλια:

  1. polu wraies apopsei p tha eprepe na akougontai pio suxna mpravo ston suntaxth!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θάνο, το ζήτημα είναι ότι όλοι ξύπνησαν όταν πήγαν να αγγίξουν το εισόδημά τους. Κανείς δε μιλάει για τα ρουσφέτια στο δημόσιο τομέα (τα οποία πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος), ούτε για την αναποτελεσματικότητα της πλειονότητας του εργατικού δυναμικού στο δημόσιο τομέα (δηλ. το μαζικό ξύσιμο). Αν όλα αυτά δεν τα καταγγέλνει κάποιος όταν συμβαίνουν (δηλ. δείχνει ανοχή), αύριο θα εμφανιστεί πολιτικός που θα πει "έγιναν λάθη/ρουσφέτια/έχουμε χρέη και πρέπει να πληρώσουν ΟΛΟΙ". Εδώ που τα λέμε... ο μόνος που πρέπει να διαμαρτυρηθεί είναι αυτοί που ΔΟΥΛΕΥΑΝ για όλους τους άλλους στο δημόσιο τομέα τόσα χρόνια. Αυτοί, όμως, είναι μια μειονότητα.

    Έχω ακούσει ιστορίες από γνωστούς που δούλευαν στο δημόσιο. Ένας μου έλεγε ότι μέχρι και pc games έστηναν στο δίκτυο της δουλειάς (δημόσιο πάντα). Και όχι, δεν μπορώ να δεχτώ ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά. Το γεγονός ότι οι τίμιοι ΕΔΕΙΞΑΝ ΑΝΟΧΗ σε τέτοια άτομα πληρώνουμε. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει νομική προστασία για τους τίμιους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

    Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Είμαι υπέρ της μείωσης των Δ.Υ και υπέρ του να λάβει μερίδιο του εργατικού δυναμικού ο ιδιωτικός τομέας. Πιστεύω ότι έχουμε Έλληνες επιχειρηματίες που θα μπορούσαν να δώσουν δουλειά σε όσους (πρόθυμους να δουλέψουν) είναι σήμερα στο δημόσιο τομέα. Αυτό, ασφαλώς, πρέπει να συνοδεύεται από αμερόληπτα κριτήρια για τη μελλοντική πρόσληψη ατόμων στο δημόσιο τομέα και τη προσοχή για παρόμοια φαινόμενα.

    Ασφαλώς, οι απόψεις μου θίγουν κάποιους, αλλά σκεφτείτε ότι το χρήμα που χάνεται σε αυτές τις "μικρές" συγκυρίες είναι το χρήμα του Έλληνα φορολογούμενου, το οποίο συσσωρεύεται και καταλήγει να αποτελεί άλλο ένα βάρος στην κρατική οικονομία.

    Συμφωνώ για την ενότητα, αλλά αυτό προϋποθέτει συζήτηση. Μπράβο για το άρθρο, Θάνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή